گروه ورزشی/ قصه ایران در این جام، قصه نباختن بود؛ اما قصه برنده شدن هم نشد. سه بازی، سه تساوی و سه لحظهای که میتوانست سرنوشت را عوض کند، اما هر بار با یک پرچم یا یک خطکشی متوقف شد. همهچیز از بازی با نیوزیلند شروع شد؛ جایی که ضربه سر نعمتی میرفت تا نتیجه را برگرداند، اما آفساید اجازه نداد شادی کامل شود. این صحنه شاید واضحتر بود، اما شروع یک زنجیره از بدشانسیها شد. مقابل بلژیک، ایران به همان چیزی رسید که میخواست؛ یک گل حسابشده روی طراحی ایستگاهی. پاس دقیق حاجصفی و ضربه تمامکننده طارمی، اما باز هم VAR وارد شد. گلی که میتوانست سه امتیاز طلایی بیاورد، در چند ثانیه دود شد و رفت. اوج ماجرا برابر مصر رقم خورد؛ جایی که بازی به لحظات پایانی رسیده بود و ایران فقط یک قدم تا برد فاصله داشت. شجاع توپ را به تور رساند، همهچیز آماده جشن بود، اما بازبینی صحنه نشان داد فاصلهای بسیار کم، همهچیز را تغییر داده است. همان چند سانتیمتر کافی بود تا برد از دست برود و حسرت جایش را بگیرد. ایران در این مرحله شکست نخورد، اما هرگز هم طعم یک برد را نچشید؛ نه به این دلیل که نتوانست، بلکه چون جزئیات علیهاش رقم خورد.اگر قانون آفساید کمی متفاوت بود، شاید حالا داستان تیم ملی طور دیگری روایت میشد. تیمی که میتوانست با چند لحظه دقیقتر، صدرنشین باشد، حالا با حسرت به جدول نگاه میکند. فوتبال گاهی همینقدر بیرحم است؛ جایی که فاصله بین صعود و انتظار، فقط چند سانتیمتر است.
