گروه ورزشی / پایان مرحله گروهی جام جهانی برای تیم ملی ایران، بیشتر از آنکه با حسرت امتیازات از دسترفته همراه باشد، با یک تصویر روشن از تلاش و جنگندگی بازیکنان گره خورد؛ تیمی که شاید در جدول سوم شد، اما در زمین کم نگذاشت. آمارهای رسمی فیفا درباره عملکرد ایران در مرحله گروهی مسابقات جام جهانی، روایتی دقیقتر از آن چیزی است که در مستطیل سبز گذشت، روایتی که یک نام در آن بیشتر از بقیه به چشم میآید؛ رامین رضاییان. مدافع راست پرتلاش ایران، نه فقط در فاز هجومی بلکه در جریان کلی بازی، تبدیل به موتور محرک تیم شد. دو گل، ۱۶ سانتر و حضور مداوم در پشت خطوط دفاعی حریفان، تنها بخشی از تأثیرگذاری اوست. رضاییان با طی بیش از ۳۵ کیلومتر دوندگی، نشان داد که مدرنترین تعریف از یک فولبک را به نمایش گذاشته؛ بازیکنی که همزمان در دفاع و حمله نفس تیم را بالا نگه میدارد. در کنار او، شجاع خلیلزاده با ۱۴۴ پاس، ستون مطمئن گردش توپ بود و از عقب زمین ریتم بازی را تنظیم کرد. سعید عزتاللهی نیز با تلاشهای مکرر برای گلزنی، نشان داد که خط میانی ایران میل به پیشروی و خطرسازی دارد. در این میان، محمد محبی با 109 مرتبه دوی انفجاری و بیشترین فشار روی حریف، نماد انرژی و پرس بیامان بود؛ بازیکنی که اجازه نفس کشیدن به رقبا نمیداد. مهدی طارمی هم با حضور مؤثر بین خطوط، نقطه اتصال حمله و هافبکها شد و بارها با جایگیری هوشمندانه، ساختار دفاعی حریفان را به هم ریخت. در کنار اینها، سرعت بالای امیرحسین حسینزاده نیز چاشنی لازم برای انتقال سریع توپ را
فراهم کرد. این آمارها شاید ایران را به مرحله بعد نرساند، اما یک پیام واضح به همراه دارد، تیم ایران تمام توان خود را برای موفقیت در جام به کار بست اما شاید بدشانسی مانع صعود مستقیم آنها به مرحله حذفی مسابقات شد. آمار روایتگر تلاش منحصر به فرد یوزهای ایرانی در جام2026 خواهد بود.
