مصطفی هاشمی طبا
رئیس اسبق کمیته ملی المپیک

 همه چیز زندگی عنایت‌الله آتشی با بسکتبال گره خورده بود. او از زحمت‌کشان این رشته در ایران به شمار می‌رفت؛ چه در قامت بازیکن ملی و چه به عنوان سرمربی تیم‌های ملی، خدماتی ماندگار از خود به جا گذاشت و همواره در بالاترین سطوح این ورزش حضور داشت.
در دورانی که من رئیس وقت کمیته ملی المپیک بودم، او هدایت تیم ملی بسکتبال را بر عهده داشت. از نظر شخصیت و منش، فردی کم‌نظیر و در میان اهالی ورزش از احترام و اعتبار ویژه‌ای برخوردار بود. درگذشت او فقدانی بزرگ برای ورزش کشور است؛ چهره‌ای که به پاس سال‌ها تلاش، در زمره نام‌های ماندگار بسکتبال ایران جای گرفت.
عنایت‌الله آتشی در سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷، زمانی که ساختارهای اداری کشور دستخوش تغییرات گسترده شده بود و باشگاه تاج نیز از این تحولات بی‌نصیب نمانده بود، به همراه منصور پورحیدری توانست با تغییر نام این باشگاه به «استقلال»، در حفظ و استمرار فعالیت این مجموعه بزرگ نقش مهمی ایفا کند. او خود روایت کرده بود که در آن دوران حتی برخی به صراحت خواستار انحلال باشگاه بودند و کمتر کسی انگیزه ادامه فعالیت را داشت؛ از همین رو نام «استقلال» را با معنای ایستادن روی پای خود و عدم وابستگی برگزیدند.
آتشی در کنار همه این مسئولیت‌ها، نویسنده‌ای جدی نیز بود. آثاری چون «بسکتبال و من»، «پیشینه بسکتبال استان‌ها» و «بسکتبال در گذر زمان» حاصل تلاش او برای ثبت تجربه زیسته‌اش از ورزشی است که خود بخشی از تاریخ آن به شمار می‌رفت.
او همچنین یکی از صداهای ماندگار ورزش ایران بود؛ صدایی که بی‌اختیار این جمله را به ذهن می‌آورد: «فقط صداست که می‌ماند.» صدایی که در حافظه جمعی چند نسل از علاقه‌مندان ورزش باقی مانده است؛ حتی بیش از چهره برخی بازیکنان تیم ملی بسکتبال در دهه‌های گذشته.