حسن روشن
پیشکسوت استقلال

اگر شخصیت‌هایی چون عنایت‌الله آتشی نبودند، بی‌تردید هویت ۸۰ ساله باشگاه استقلال نیز به شکل امروزین آن شکل نمی‌گرفت. او نه‌فقط یک چهره ورزشی، بلکه نمادی اصیل از فرهنگ اخلاقی و حرفه‌ای ورزش ایران و باشگاه استقلال بود؛ شخصیتی جنتلمن، اثرگذار و ماندگار که هم در میدان عمل حضور داشت و هم در روایت و حافظه جمعی ورزش این سرزمین.
آشنایی من با مرحوم عنایت‌الله آتشی به سال ۱۳۴۳ بازمی‌گردد؛ زمانی که برای مسابقات آموزشگاه‌های کشور، هر دو در عرصه ورزش حضور داشتیم. از همان دوران، نشانه‌های شخصیت دقیق، منظم و در عین حال صمیمی او کاملاً مشهود بود. در سال‌های پس از آن نیز، این ارتباط در بسترهای مختلف ورزشی ادامه یافت و هر بار بیش از پیش بر عمق احترام و علاقه‌ام نسبت به او افزوده شد.
پس از انقلاب و در شرایطی که فشارها و نگاه‌های متفاوتی نسبت به باشگاه تاج وجود داشت، او به همراه مرحوم منصور پورحیدری و پدرم ـ که وکیل باشگاه بود ـ نقشی تعیین‌کننده در حفظ و تثبیت نام «استقلال» ایفا کرد. در میان دو نام «آزادی» و «استقلال»، این نام دوم بود که با سماجت، آگاهی و درایت جمعی آنان برای باشگاه برگزیده شد؛ تصمیمی که امروز، آبی‌پوشان پایتخت و میلیون‌ها هوادار، میراث‌دار آن هستند.
برای من نیز افتخاری بزرگ بود که در دوره حضورم در باشگاه استقلال، از نزدیک با این چهره ارزشمند همنشین و هم‌صحبت باشم. دغدغه‌های او برای ورزش کشور، بویژه بسکتبال و استقلال، همواره عمیق، جدی و مسئولانه بود. او را می‌توان به‌حق از حامیان و دلسوزان واقعی ورزشکاران نسل تاج دانست؛ فردی که در بزنگاه‌های مهم، پشتیبان و همراه بسیاری از آنان بود.
در کنار این همه، جایگاه انسانی او نیز کم‌نظیر بود. شخصیتی محبوب، خوش‌برخورد و دوست‌داشتنی داشت؛ خوش‌پوش، خوش‌بیان و مسلط بر هنر ارتباط با انسان‌ها. در تمام سال‌هایی که او را می‌شناختم، هرگز ندیدم درباره کسی سخن ناخوشایند بگوید یا به بدگویی از دیگران بپردازد؛ و این، خود گواهی روشن بر بزرگی روح اوست.
صدای او در گزارش‌های رادیویی و تلویزیونی، بویژه در برنامه «بسکتبال نوین»، برای بسیاری از علاقه‌مندان ورزش، شور و هیجان خاصی به همراه داشت. من نیز از جمله مخاطبان پر و پا قرص این برنامه بودم و جمعه‌صبح‌ها با اشتیاق ویژه‌ای آن را دنبال می‌کردم.
در روزهایی که در بستر بیماری بود، فرصتی دست داد تا به ملاقاتش بروم. در همان دیدار نیز، همچنان ذهن و دلش درگیر استقلال و بسکتبال بود. حتی در واپسین گفت‌وگوها، دغدغه‌اش آینده این دو حوزه بود. در جشن ۸۰ سالگی باشگاه استقلال نیز در کنار هم نشسته بودیم؛ حضوری که برای او بسیار دلنشین بود و بارها با خوشحالی از گردهم آمدن نسل‌های مختلف این باشگاه سخن می‌گفت و تأکید داشت که چنین جمع‌هایی نباید فراموش شوند.
مرحوم عنایت‌الله آتشی متولد ۱۶ مرداد ۱۳۲۴ در جهرم فارس بود. همیشه با لبخند و طنز خاص خود می‌گفت: «من، بسکتبال ایران و باشگاه تاج هم‌سن هستیم؛ سال تولد هر سه یکی است.» جمله‌ای که در عین سادگی، عمق پیوند او با تاریخ ورزش این سرزمین را نشان می‌داد.
یاد و نام او، در حافظه ورزش ایران و بویژه باشگاه استقلال، ماندگار خواهد ماند.