اولین خاطره‌ای که از شادروان آتشی در تمرینات یا مسابقات بسکتبال در ذهن دارید را برای‌مان روایت کنید.
سال‌هایی که زیر نظر جمشید شریعت‌نژاد بسکتبال بازی می‌کردم با عنایت آشنا شدم. به خاطر دارم تیم ما با کاپیتانی سعید ارمغانی، مقابل شاگردان محمود پورشرفی در تیم رستاخیز که مرحوم آتشی هم عضو آن بود، همیشه در فینال بازی می‌کردیم و اغلب اوقات ما بازنده میدان بودیم. در آن زمان مرحوم بازیکن تیم ملی بود. مردی که در میدان هم بااخلاق بود و برای من افتخار بزرگی است که با این چهره ارزشمند آشنا شدم.

چه عاملی باعث شد عنایت‌الله آتشی از دیگر چهره‌های بسکتبال متمایز شود؟
توانایی بسیاری در بازیکنی، مربیگری و مدیریت داشت. اخلاق پسندیده و فروتنانه‌اش همیشه زبانزد جامعه ورزش بود. انسانی چندبعدی که فکر نمی‌کنم بسکتبال تا به حال سراغ داشته باشد.

‌رفاقت شما با مرحوم عنایت آتشی به سال‌های بسیار دور بازمی‌گردد، گفته می‌شود او نقش تأثیرگذاری در حوزه فعالیت رسانه‌ای شما داشت .
سال ۱۹۹۰ میلادی بود، به عنوان گزارشگر به مسابقات قهرمانی جوانان آسیا در ژاپن اعزام شدم. در طول آن بازی‌ها همکاری ویژه‌ای با من داشت، چرا که اولین گزارش تخصصی‌ام از بسکتبال را انجام می‌دادم. همچنین در المپیک ۱۹۹۶ آمریکا به خاطر دارم به‌طور مستقیم مسابقات کشتی از رادیو پخش زنده شد. وقتی به تهران برگشتم، اولین کسی که در فرودگاه مهرآباد به سراغم آمد، مرحوم آتشی بود. خیلی دوستانه مرا در آغوش گرفت و از گزارش‌هایم تعریف کرد و درخواست کرد که ادامه بدهم. او در جایی که همه در امور کاری مخالف همدیگر هستند، فروتنانه از من خواست به کارم با جدیت ادامه بدهم، چرا که معتقد بود روزهای خوبی را در گزارشگری کشتی خواهم داشت.
بسیاری از کسانی که با عنایت آتشی در حوزه رسانه فعالیت کرده‌اند، معتقدند او مثل یک معلم دلسوز بود.
من و آتشی در شبکه ورزش و رادیو همکار شدیم و نزدیک هم می‌نشستیم و صحبت‌های طولانی می‌کردیم. همیشه نکات فنی گزارشگری را از او یاد می‌گرفتم. ولی نکته جالب این بود که به لحاظ فنی با کشتی آشنا بود و اطلاعات عمیقی از این رشته داشت. ایشان در هر کاری قدم می‌گذاشت بی‌نظیر کار می‌کرد. تواضع، فروتنی، دانش و اخلاق پسندیده توأم با درس‌آموزی، او را به یک استثنا در ورزش ایران تبدیل کرده بود. به نظرم فعالیت تمام‌وقت در تمام عرصه‌های بازیکنی، مربیگری و گزارشگری از او یک استاد تمام ساخت.

بسیاری از کارشناسان معتقدند جای خالی او در رسانه به سادگی پر نمی‌شود.
صدای دلنشین و لحن متفاوت و اثرگذار عنایت آتشی در گزارش مسابقات بسکتبال فراموش‌شدنی نیست. صدایی که سال‌ها نقطه تلاقی با بازی‌های مختلف بسکتبال بود؛ از باشگاهی تا ملی. صدایی به درازای برنامه «بسکتبال نوین» چند دهه پیش تا بسکتبالِ همیشه جذاب و پرشور NBA. من که سال‌ها با او در ارتباط بودم، دانش مربیگری و فهم بسکتبالش واقعاً حیرت‌زده‌ام می‌کرد. صحبت از تأثیرگذاری تاکتیک‌های پیچیده در بسکتبال به هنگام گزارش، علم او را به این رشته نشان می‌داد. واقعاً یک کارشناس واقعی و یک گزارشگر متخصص بود.

وقتی خبر درگذشت عنایت آتشی را شنیدید چه حسی داشتید؟
حس غریبی ندارم، فقط فقدان این آدم‌هاست که تکرارناشدنی هستند. اینها اسطوره‌های بی‌تکرارند و فقدان‌شان زجرآور و تأسف‌آور است، اما نمی‌شود با گذر عمر و طبیعت زندگی مبارزه و آن را نفی کرد. تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که همدیگر را دریابیم و نگذاریم وقت همراهی و کنار هم بودن را از دست بدهیم. از صمیم قلبم به جامعه ورزشی ایران تسلیت می‌گویم که یک آدم درجه‌یک و کاردان را از دست دادند.