عنایت‌الله آتشی از نسل‌هایی بود که بسکتبال ایران را از زمین‌های ساده و ابتدایی، به سوی ساختاری منسجم‌تر و حرفه‌ای‌تر هدایت کرد؛ نسلی که هم شاهد دگرگونی‌ها بود و هم خود در شکل‌گیری آن نقش مستقیم داشت. با درگذشت او، تنها یک فرد از میان ما نرفت، بلکه بخشی از حافظه زنده بسکتبال ایران خاموش شد؛ صدایی که برای چند نسل هم آموزش بود هم خاطره و هم تاریخ شفاهی این ورزش.
او از اولین مربیانی بود که پیش از انقلاب برای گذراندن دوره‌های تکمیلی مربیگری به خارج از کشور اعزام شد و پس از بازگشت، با دانش و تجربه‌ای تازه، نقشی مؤثر در تحول بسکتبال ایران، به‌ویژه در رده‌های پایه نوجوانان و جوانان ایفا کرد. من از سال ۱۳۵۵ افتخار شاگردی او را داشتم و بی‌تردید می‌توانم او را از پایه‌گذاران بسکتبال نوین ایران بدانم. زمانی که در باشگاه استقلال و در دوره مدیریت آقای شاه‌حسینی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی، آکادمی بسکتبال را راه‌اندازی کرد، به‌عنوان مدیر بسکتبال باشگاه‌های استقلال در سراسر کشور معرفی شد و در ساماندهی و انسجام ساختارهای این مجموعه نقش مهمی بر عهده گرفت.
از سال ۱۳۶۲ نیز به باشگاه پرسپولیس پیوست و با حضور بازیکنانی چون امیر ایلیاوی، سبکتکین، مهران شاهین‌طبع و خلخالی، بسکتبال این باشگاه را از نو بنیان گذاشت و موفق شد افتخاراتی را برای آن رقم بزند. من نیز از سال ۱۳۶۴ به‌عنوان مدیر و سرپرست بسکتبال پرسپولیس در کنار او قرار گرفتم و تا سال ۱۳۷۰ همکاری نزدیکی با او داشتم.
آتشی برخلاف بسیاری از چهره‌های ورزشی، فعالیت خود را به عرصه‌های اقتصادی یا تجاری گره نزده بود؛ زندگی او در سالن‌های بسکتبال خلاصه می‌شد. برای ما او تنها یک مربی نبود، بلکه در بسیاری از امور زندگی و تحصیل نیز نقش پشتیبان و راهنما را داشت؛ نقشی که امروز در ورزش ما کمتر دیده می‌شود.
در تمرین‌ها جدی و سختگیر بود، اما پس از پایان تمرین، چهره‌ای صمیمی و رفیق‌گونه داشت. به احوالپرسی شاگردان و همراهانش اهمیت ویژه می‌داد و همین ویژگی انسانی، جایگاه او را فراتر از یک مربی صرف قرار می‌داد.
شاید به همین دلیل بود که در مراسم تشییع او، جمعی گسترده از اهالی ورزش حضور یافتند. با این حال، اگر از بسیاری از همان افراد پرسیده شود آخرین‌ بار چه زمانی با او تماس داشته‌اند یا احوالی از او جویا شده‌اند، شاید پاسخ ماه‌ها و حتی سال‌ها سکوت باشد. این خود یادآور نکته‌ای مهم است: قدر دانستن بزرگان، پیش از آنکه تنها به خاطره بدل شوند.