جستجوی «جواد صفوی» - صفحه ۳ ۳۹
شماره هشت هزار و هشتصد و پنجاه و هفت
شماره هشت هزار و هشتصد و پنجاه و هفت - صفحه ۱۹

مصاحبه با «محمود معظمی» درباره رابطه بازیگر و کارگردان

چالش ابدی بازی گرفتن

جواد صفوی/ بی شک یکی از مهمترین مؤلفه‌های سریال سازی در هر مدیومی، چه در شبکه های تلویزیونی و پلتفرم ها و شبکه نمایش خانگی، رابطه بازیگران و کارگردان است. رابطه ای که کیفیت آن می تواند بر کم و کیف خود سریال و در نهایت رضایت مخاطب تأثیر بگذارد. این رابطه البته خیلی ساده و مبتنی بر مناسبات حرفه ای نیست، گاه با تنش ها و چالش هایی همراه می شود که می تواند بر کلیت تولید و کیفیت محتوای آن تأثیر بگذارد. این تأثیرگذاری هم می تواند سویه مثبت و پیش‌برنده داشته باشد و هم سویه منفی و بازدارنده. برخی بازیگران خود را مؤلف دانسته و چندان تابع هدایت کارگردان نیستند و برخی هم بدون هیچ گونه کنشگری یا پیشنهادی طبق فیلمنامه و مدیریت کارگردان به اجرای نقش می پردازند. از این رو رابطه بین بازیگر و کارگردان از جمله مؤلفه‌هایی است که بر کیفیت سریال سازی تأثیر می گذارد. اگرچه بین تلویزیون و شبکه نمایش خانگی تفاوت های فراوانی است اما وقتی هر دو در جذب مخاطب چندان موفق عمل نمی کنند، باید به دنبال علل مشترک بود. مواردی همچون انتخاب بازیگر و کیفیت بازی ها که کمتر به عنوان نقاط ضعف در جذب مخاطب زیر ذره بین می روند، می توانند بر کیفیت نهایی مجموعه های نمایشی تلویزیونی خانگی و سیما به یک اندازه اثر بگذارند. به این بهانه با محمود معظمی یکی از کارگردان‌های با سابقه تلویزیون گفت‌وگویی دارم. معظمی استاد دانشگاه و فیلمساز و کارگردان سریال‌های پر مخاطبی همچون شاید برای شما اتفاق بیفتد، تکیه برباد، بوی باران، زاویه هفتم، فاخته، شیوع، تمام رخ، محرمانه و فریبا است که با او از رازهای کارگردانی در تعامل با بازیگران حرف زدم که در ادامه می خوانید.

شماره هشت هزار و هشتصد و چهل و هفت
شماره هشت هزار و هشتصد و چهل و هفت - صفحه ۲۰

تجسم شر

مستند تکان دهنده «پرونده های بی بی» نشان می‌دهد که نتانیاهو چگونه استمرار جنگ و خشونت را راهی برای فرار از زندان می‌داند

شماره هشت هزار و هشتصد و چهل و دو
شماره هشت هزار و هشتصد و چهل و دو - صفحه ۲۰

فراز و نشیب تصویرسازی از رزمنده‌ها در ۴ دهه سینمای دفاع مقدس

مردانی که برای «تماشا شدن» نمی‌جنگیدند

بازنمایی مفهوم «قهــــرمــــان» برگرفته از شخصیت‌های رزمنده‌ها در سینمای دفاع‌مقدس

شماره هشت هزار و هشتصد و سی و هشت
شماره هشت هزار و هشتصد و سی و هشت - صفحه ۱۹

نگاهی به فیلم سینما متروپل

ققنوس بر پرده

شماره هشت هزار و هشتصد و سی و شش
شماره هشت هزار و هشتصد و سی و شش - صفحه ۲۰

درباره دعوت دولت از هنرمندان خارج کشور به وطن

خیلی دور خیلی نزدیک

شماره هشت هزار و هشتصد و سی و سه
شماره هشت هزار و هشتصد و سی و سه - صفحه ۱۹

در پرده بیم و امید

نگاهی به کارنامه سینمایی دولت چهاردهم

شماره هشت هزار و هشتصد و بیست و پنج
شماره هشت هزار و هشتصد و بیست و پنج - صفحه ۲۰

جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران

سینما به احترام قلم

شماره هشت هزار و هشتصد و بیست و چهار
شماره هشت هزار و هشتصد و بیست و چهار - صفحه ۱۹

به بهانه برگزاری پانزدهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینمای ایران

چراغ نقد خاموش‌شدنی نیست

شماره هشت هزار و هشتصد و نوزده
شماره هشت هزار و هشتصد و نوزده - صفحه ۲۰

نگاهی به روند حضور بازیگر پرفروش کمدی‌های عامه‌پسند در سینما

پژمان و تله آفساید

شماره هشت هزار و هشتصد و سیزده
شماره هشت هزار و هشتصد و سیزده - صفحه ۲۰

ستاره بازی دیگر برگ برنده نیست

آیا صرف حضور بازیگران مشهور می‌تواند یک مجموعه را پربیننده کند؟

در سال‌های اخیر، افت کیفیت تولیدات نمایشی رسانه ملی، موضوعی آشکار و غیرقابل انکار است. بسیاری از سریال‌ها به روایت‌های تکراری، شخصیت‌پردازی‌های سطحی و الگوهای داستانی محافظه‌کارانه بسنده کرده‌اند. همزمان و با رشد اینترنت و راه‌اندازی سکوهای تولید و پخش نمایش خانگی و آزادی بیشتر این بخش در استفاده از بازیگران شاخص سینما و پرداختن به موضوع‌های متنوع در ژانرهای مختلف، بخش مهمی‌از مخاطبان را از آنتن تلویزیون به سمت شبکه نمایش خانگی سوق داد؛ جایی که آزادی بیشتر در انتخاب موضوع و دسترسی به منابع مالی چشمگیر، در ظاهر امکان تولید آثار متفاوت‌تری را می توانست فراهم ‌کند؛ اما در این جابه‌جایی ذائقه، یک تصور غلط نیز آرام‌آرام شکل گرفته است: اینکه حضور چهره‌های مشهور و سرمایه‌گذاری سنگین، به‌طور خودکار کیفیت اثر را تضمین می‌کند.چنین باوری، ساده‌انگارانه و حتی خطرناک است، زیرا نگاه سازندگان را از مهم‌ترین عناصر یک اثر نمایشی، یعنی فیلمنامه و کارگردانی، منحرف می‌کند.