حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمحمد خاتمی، رئیس دولت اصلاحات در پیامی به آیین دو روزه نکوداشت «رضا داوری اردکانی» فیلسوف برجسته معاصر که در دانشگاه اردکان برگزار شد، تأکید کرد: ما ایرانی‌ها با تکیه بر ریشه‌های ایرانی-اسلامی‌مان می‌توانیم آینده بهتری بسازیم، ولی این آینده با برگشتن به گذشته ساخته نمی‌شود.
 در پیام سید محمد خاتمی آمده است: سخن گفتن از حضرت استاد داوری سخن گفتن از معرفت است و فضیلت، اعم از عقلی و اخلاقی.
این بزرگوار عمر شریف را (که دراز باد و همچون گذشته پربار!) در پی یافتن حقیقت(که بسی دیریاب است) گذرانده است و دلش به آهنگ درد و درک انسانی تپیده است که در بیشتر زمان‌ها در بند هوای نفس خود یا هوس قدرت‌های زورگو یا هر دو بوده است و رهایی این آفریده ممتاز خداوند را از این بندها (که البته باید به دست خود انسان برداشته شود) خواسته است؛ و از این رو مدام او را هشدار و تذکر داده است و در نمودن راه کوتاهی نکرده است و همواره، به‌ویژه در مرحله اخیر عمر شریفش مسائل ایران و ایرانی مورد اهتمام بیشترشان بوده است.
او افزود: تمدن جدید، پدیده‌ای شگفتی‌آور است و دستاوردهای شگرف و عظیمی برای بشریت داشته است و زندگی انسان‌ها را از رنج‌ها و محرومیت‌ها و ناخشنودی‌های فراوان رهانیده است؛ گرچه این دستاوردها عادلانه و منصفانه میان بشریت تقسیم نشده و بخش‌هایی از جهان از این بابت دچار رنج‌های مضاعف شده است. این پدیده بزرگ و شگفت‌انگیز، اما، بحران‌ها و دردهای تازه‌ای را پدید آورده که پاره‌ای شناخته شده است و پاره دیگر هر چند که احساس یا به شهود دریافته می‌شود ولی به درستی درک و تعریف نشده است.
دانش جدید و‌ زاده سترگ آن فن‌آوری (تکنولوژی) که بنا بوده است بهشت موعود دین‌ها را در زمین و برای انسان (که به جای خدا نشانده شده است) فراهم آورد، برای بشریت از جهاتی جهنمی به همان سوزانی که در بیان پیشینیان آمده است، ایجاد کرده است.
رئیس دولت اصلاحات ادامه داد: آنچه بنا بود ابزاری باشد در استخدام و خدمت انسان برای بهبود زندگی و آسان کردن و لذت‌بخش کردن آن، به تعبیری جان و جهان انسان را تسخیر کرده است که نمونه بارز آن را این روزها در هیبت غول از بند رها شده توانمند (ولی بی‌احساس و عاطفه و...) به اصطلاح «هوش مصنوعی» می‌بینیم که می‌تواند منشأ آینده بسیار وحشت‌آورتری از وضعیت کنونی برای بشر باشد، امری که حتی آفرینندگان این پدیده را نیز نگران کرده است. آنچه ما را به عنوان بخشی از جهان بیرون از حوزه تمدن غرب دچار بحران مضاعف کرده است، افزون بر آنچه به اجمال گفته شد، بی‌اندیشگی، آشفتگی در اندیشه و وهم انگاری‌هایی است که مدعیان درمان بیماری‌ها دارند و در آرزوی آینده بهترند. آفت بزرگی که سلطه بیگانه و فزون‌خواهی سلطه‌طلبان که به چپاول سرمایه‌های معنوی و مادی ما مشغولند بر شدت آن افزوده است. ما به تعبیری پرتاب شده در تجددیم که به لحاظی روح تمدن جدید است و ما را گریزی و گزیری از آن نیست، چراکه بدون پذیرش بسیاری از آنچه تمدن جدید ایجاب کرده است زندگی کردن ناممکن شده است.
به نوشته خاتمی، تمدن جدید و تجدد اما همچون هر تجربه بشر پایان تاریخ نیست و اثرها و نشانه‌های پساتجدد به روشنی آشکار شده است و نقد یا اعتراض‌هایی که در خود غرب اساسی‌تر از آنچه غیرغربیان بر این تمدن و بنیاد آن کرده‌اند و شالوده‌شکنی‌هایی که شده و می‌شود همگی نشان از پایان‌پذیری این دوران دارد و نسبت به آینده گرچه گمانه‌زنی‌هایی هست ولی هیچ‌کس به درستی نمی‌داند که پساتجدد چیست و در کجا و چگونه رخ خواهد داد. با در نظر گرفتن آنچه تاریخ به ما می‌آموزد، می‌توان به گفتن این گفته خطر کرد که با ظرفیت و بضاعت بالقوه، بخش‌های مهمی از جهان غیرمتجدد می‌تواند نقش زیادی در این تحول تاریخی داشته باشد به شرط اینکه:
اول،از خود بیگانگی و خودباختگی و خودکم‌بینی به درآید و از بی‌فکری و آشفته‌فکری رهایی یابد؛ دوم اینکه غرب را و بنیادها و بناهای تمدن موجود را بهتر و بی‌طرفانه‌تر بشناسد و سوم، از تاریخ عبرت بگیرد.
خاتمی گفت: برای مای ایرانی که اگر نگوییم قدیمی‌ترین، دست کم یکی از دیرپاترین تمدن‌ها را آفریده‌ایم و نیز در آفرینش و گسترش تمدنی که به تمدن اسلامی نامبردار است، نقش ممتاز داشته‌ایم و ریشه‌ای که در سنت قویم و بر مایه اسلامی- ایرانی (که از سنت هم گریزی نیست) داریم و خوشبختانه هنوز کامل از آن نبریده‌ایم؛ آیا مای ایرانی می‌توانیم راهی به سوی آینده بهتر بیابیم؟!
اگر پاسخ به این پرسش مثبت باشد، باید به شرایطی که بدون آن پاسخ منفی خواهد بود تن بدهیم. و مهم‌ترین شرط اینکه: توان و دلیری اجتهاد در سنت را داشته باشد؛ سنتی که اگر هم مایه و پایه قدسی داشته باشد، که دارد اما آنچه در ذهن و زندگی انسان جای می‌شود امر بشری است نه مقدس و تصلب در ظاهر، و غفلت از بن‌مایه‌های رنگ باخته در برابر قشر و پوست، خود مانع بزرگ اجتهاد است.علاوه بر این باید از زنجیر دو عامل عاطفی نسبت به غرب یعنی مشعوفیت و نفرت که هر دو مانع شناخت هستند، رها شود تا علاوه بر شناخت، قدرت اجتهاد در آن را پیدا کند. در این صورت می‌توان به آینده امیدوار بود. بارها گفته‌ام و بازهم می‌گویم نفی سنت نه، نقد آن آری؛ نفی غرب و تجدد نه، نقد آن آری. رهایی از این وضع ناگوار که با لطف و عنایت حضرت حق ممکن است، بی‌تردید به معنی بازگشت به پیشاتجدد نیست که چنین امری ناممکن و آرزوی محال است و متأسفانه در بسیاری از مواضع و بیان‌ها به صراحت یا تلویح شاهد حرکت قهقرا به سوی پیشاتجدد و دعوت به آن هستیم؛ حرکت اما باید به سوی پساتجدد باشد.
 در پایان این پیام آمده است: استاد بزرگوار حضرت دکتر داوری از دیرباز در مقام تذکر و هشدار و آموزگار ما برای اندیشیدن و درک درست از گذشته و حال داشتن، و امیدوار بودن به آینده و انسانیت را و معنویت راستین را پاس داشتن، و پایبند نبودن به ظواهری که نه تنها کارآمدی خود را از دست داده‌اند، بلکه مانع راه و حتی راهزنند، بوده‌اند و نقش ارزنده خود را به‌خوبی ایفا کرده‌اند. بر دوام باد عمر پربرکت و برکت‌های وجودی این استاد گرانقدر.