در حافظه موقت ذخیره شد...
منصور رشیدی، دروازه‌بان پیشین تیم ملی فوتبال در گفتوگو با «ایران»:
پیشکسوتان احترام می‌خواهند نه قرارداد میلیاردی
مهری رنجبر / بازنشستگی برای بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای، به معنای پایان دوران قهرمانی و آغاز فصلی تازه از زندگی است؛ فصلی که در فوتبال حرفه‌ای جهان، اغلب با حضور در عرصه مدیریت، مربیگری، استعدادیابی و انتقال تجربه به نسل‌های بعدی همراه می‌شود. اما در فوتبال ایران، خداحافظی با مستطیل سبز، برای بسیاری از چهره‌های نام‌آشنای این رشته، به معنای خروج تدریجی از دایره توجه و فراموش‌شدن است.
منصور رشیدی با انتقاد از وضعیت پیشکسوتان در فوتبال ایران می‌گوید: «اصلاً در ورزش، بویژه فوتبال، پیشکسوتان جایگاهی ندارند. بازنشستگی برای ما انگار آغاز یک کابوس است. من بعد از سال‌ها حضور در دروازه تیم ملی و باشگاه استقلال، وقتی از فوتبال خداحافظی کردم، مدتی هم مربی تیم امید بودم، اما بعد از آن دیگر نه کسی سراغی از من گرفت و نه کسی با من صحبتی کرد. پیشکسوتان تا زمانی که زنده هستند، کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. نمونه‌اش زنده‌یاد حمید علی‌دوستی و حسن حبیبی که وقتی از میان ما رفتند، تازه همه به یادشان افتادند و شروع به تعریف و تمجید از آنها کردند. ما بازیکنی داشتیم که بعد از بازنشستگی در شرایط بسیار اسفناکی زندگی می‌کرد. به طوری که یکی از دوستانش هزینه‌های زندگی او، از جمله اجاره خانه و درمانش را می‌پرداخت و این بازیکن هم سال گذشته از دنیا رفت.»
او در ادامه، شرایط پیشکسوتان فوتبال در ایران را با وضعیت همتایان خارجی خود مقایسه می‌کند و معتقد است در فوتبال حرفه‌ای جهان، پایان دوران بازیگری به معنای کنار گذاشته‌شدن از فضای باشگاه نیست: «پیشکسوتان خارجی اصلاً چنین شرایطی ندارند. معمولاً در باشگاه‌های خودشان مشغول به کار می‌شوند و حتی برای تماشای مسابقات تیم باشگاهی یا تیم ملی‌شان، در جایگاه ویژه حضور پیدا می‌کنند. شرایط آنها اصلاً شبیه ما نیست. در این ۵۰ سال، حتی یک بار هم فدراسیون یا باشگاه ما را برای تماشای مسابقات دعوت نکرده است. حدود ۱۰ سال پیش هم با تعدادی از پیشکسوتان برای تماشای بازی استقلال با یک تیم دیگر به ورزشگاه رفتیم، اما حتی اجازه ورود را هم به ما ندادند.»
او با انتقاد از مبالغ پرداختی صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان می‌گوید: «حدود ۱۰ تا ۱۵ سال است که کمیته پیشکسوتان در صندوق حمایت از قهرمانان راه‌اندازی شده و قهرمانان آسیا، جهان و المپیک از این صندوق حقوق دریافت می‌کنند. من ۱۲ سال پیش، به دلیل اینکه مرد طلایی بازی‌های آسیایی ۱۹۵۳ شده بودم و با در نظر گرفتن امتیاز قهرمانی آسیا و حضور در جام جهانی، در جایگاه دوم قرار گرفتم، اما حقوقی که برایم تعیین کردند ۱۸۰ هزار تومان بود. برای علی جباری هم ۱۲۰ هزار تومان در نظر گرفتند. حالا بعد از ۱۲ سال، حقوق من به دو میلیون و ۵۰ هزار تومان رسیده که حتی کفاف خرید نان را هم نمی‌دهد. اگر حقوق بازنشستگی خودم را نداشتم، معلوم نبود امروز چه وضعیتی پیدا می‌کردم.»
او معتقد است کسانی که سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال فعالیت کرده‌اند، بیش از هر چیز به احترام و فرصتی برای ادامه حضور در این عرصه نیاز دارند. منصور رشیدی در این باره می‌گوید: «ما تا وقتی زنده هستیم، فقط احترام می‌خواهیم نه قرارداد میلیاردی. مگر قرار است برای ما چه کار کنند؟ با تجربه‌ای که داریم، می‌توانیم به تیم‌های باشگاهی، تیم‌های پایه و حتی تیم‌های ملی کمک کنیم. زمانی که در تیم امید بودم، ۱۷ تا ۱۸ دروازه‌بان را انتخاب کردم که از میان آنها چهار نفر، از جمله علیرضا بیرانوند و حسینی، انتخاب شدند. این نشان می‌دهد پیشکسوتان می‌توانند در شناسایی و پرورش استعدادها نقش داشته باشند، اما اصلاً ما را به حساب نمی‌آورند.»
گلایه رشیدی به عضویت خود در هیأت‌مدیره باشگاه استقلال بازمی‌گردد؛ عضویتی که به گفته او، بیشتر جنبه تشریفاتی داشته و هیچ فرصتی برای مشارکت واقعی در تصمیم‌گیری‌های باشگاه فراهم نکرده است: «چهار سال پیش عضو هیأت‌مدیره باشگاه استقلال شدم، اما تا امروز حتی یک بار هم با من تماس نگرفته‌اند؛ چه برسد به اینکه برای حضور در جلسه‌ای دعوتم کنند. همه چیز نمایشی و در حد حرف است. آنهایی هم که به کار گرفته می‌شوند، فقط برای این است که تصمیم‌های مدیرعامل باشگاه را تأیید کنند و بس.»
