مهدی آزاد منجیری
کارشناس هندبال

کادر فنی تیم ملی هندبال با میدان دادن به جوانان در بازی‌های آسیایی، فرصتی فراهم کرد تا تغییر نسل در یکی از رویدادهای مهم ورزشی آغاز شود؛ تصمیمی که این رشته مدت‌ها به آن نیاز داشت. بسیاری از بازیکنان باتجربه و لژیونرها امکان همراهی تیم را نداشتند و تعدادی نیز به دلیل شرایط سنی، دیگر توان حضور در چنین تورنمنت سنگینی را نداشتند. حیدریان، عادل‌خانی و امید عنایتی نیز دو سال است که از رده جوانان جدا شده‌اند و این مسابقات، به دلیل نداشتن سهمیه جهانی و المپیک، فرصت مناسبی برای افزایش تجربه و سنجش توانایی‌های آنان 
بود.
هرچند وعده کسب مدال مطرح شده بود، نبود رویدادهای بین‌المللی و محدودیت‌های اقتصادی که فدراسیون‌ها با آن مواجه‌اند، اهمیت استفاده از این فرصت را دوچندان می‌کرد. این رقابت‌ها می‌توانست آزمونی برای ارزیابی نسل جدید باشد؛ نسلی که برای پیشرفت، به میدان‌های جدی‌تری نیاز دارد. زنان هندبال نیز با مشکلاتی مشابه مردان روبه‌رو هستند. کاش این فرصت در اختیار بانوان هم قرار می‌گرفت تا با کسب تجربه، توانایی‌های خود را مقابل تیم‌های مطرح شرق آسیا به نمایش بگذارند. هندبال زنان از نسل مستعدی برخوردار است و حتی لیگ‌های باکیفیت‌تری نسبت به مردان دارد. توجه هم‌زمان کمیته ملی المپیک به هر دو بخش، می‌توانست به رشد این رشته کمک کند.
مسأله اصلی هندبال ایران، ضعف لیگ باشگاهی است. افت سطح کیفی مسابقات باعث شده خبری از بازیکنان خارجی و ملی‌پوشان باکیفیت که بتوانند رقابتی جدی ایجاد کنند، نباشد. در شرایط فعلی، بیشتر جوانان فرصت حضور در لیگ را پیدا می‌کنند؛ اما این حضور به‌تنهایی برای پرورش بازیکنان آماده، کافی نیست.
تیم ملی قدرتمند از دل لیگ پویا بیرون می‌آید، اما ضعف باشگاه‌ها موجب شده بار آموزش و پرورش بازیکنان پایه بر دوش فدراسیون بیفتد. شمار باشگاه‌هایی که به رده‌های پایه توجه دارند، محدود است. سپاهان که همواره از قطب‌های هندبال بوده و فرازبام دهدشت که سال‌ها سه تا چهار بازیکن جوان به تیم ملی معرفی می‌کرد، نمونه‌های قابل اشاره‌اند.
امیدوارم فدراسیون به کلاییچ و دیگر مربیان فرصت کافی بدهد تا سبک و اصول خود را در تیم ملی پیاده کنند و جوانان را به سطحی برسانند که با زمینه حضور دوباره، شمار بیشتری از لژیونرهای ایرانی در هندبال فراهم شود.