در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» عملکرد تیم ملی هندبال در بازی‌های ناگویا را به بحث گذاشت
سقوط آزاد در آسیا
پرسش کارشناسان این است که وقتی تیم ملی هندبال مردان در سطح آسیا نتوانسته عملکردی متناسب با انتظارات داشته باشد، بر چه اساسی باید فرصت حضور در بازی‌های آسیایی را در اختیار این تیم قرار داد، در حالی که رشته‌های دیگری در ورزش ایران از شانس بیشتری برای کسب مدال برخوردارند؟ منابع و فرصت‌های اعزام به رویدادهای بزرگی مانند بازی‌های آسیایی محدود است و نمی‌توان نسبت به بازدهی این فرصت‌ها بی‌تفاوت بود. البته این به معنای نادیده گرفتن جایگاه هندبال یا محروم کردن این رشته از حضور در مسابقات نیست، بلکه ضرورت دارد تصمیم‌گیری‌ها بر پایه ارزیابی فنی، واقع‌بینانه و شفاف انجام شود.
البته موضوع اعزام نشدن تیم ملی هندبال زنان به بازی‌های آسیایی ناگویا نیز قابل بررسی است. شاید حضور دختران هندبالیست ایران می‌توانست به نتیجه‌ای بهتر منجر شود؛ احتمالی که برای اثبات آن باید سطح آمادگی، نتایج اخیر و شرایط رقبا به دقت بررسی شود. نکته مهم این است که فرصت حضور در بازی‌های آسیایی نباید بر اساس عادت یا اولویت‌های تثبیت‌شده در اختیار یک تیم قرار گیرد. عملکرد، ظرفیت رقابت و چشم‌انداز کسب نتیجه باید در تصمیم‌گیری‌ها نقشی تعیین‌کننده داشته باشند. اگر تیم زنان از آمادگی و شانس بیشتری برای موفقیت برخوردار بوده، لازم است درباره چرایی انتخاب تیم مردان و کنار گذاشتن این فرصت برای زنان توضیح روشنی ارائه شود.
نکته دیگر، تغییرات پی‌درپی در کادر فنی تیم ملی مردان است؛ روندی که نشانه‌ای از نبود ثبات در برنامه‌ریزی این رشته به شمار می‌رود. تغییر مربی به خودی خود تصمیمی اشتباه نیست و در شرایطی که نتایج رضایتبخش نیست، گاهی ضرورت پیدا می‌کند. اما زمانی که این تغییرات بدون یک نقشه راه مشخص، ارزیابی دقیق و برنامه بلندمدت انجام شوند، نه‌تنها کمکی به بهبود عملکرد نمی‌کنند، بلکه فرصت ساختن یک تیم منسجم را نیز از بین می‌برند. تیم ملی هندبال برای پیشرفت به ساختار فنی پایدار، شناخت دقیق از نسل بازیکنان و برنامه‌ای مستمر نیاز دارد؛ نه اینکه با هر ناکامی، مسیر تازه‌ای در پیش بگیرد.
کسب عنوان پنجمی در ناگویا نیز نمی‌تواند به تنهایی نشانه عملکرد قابل قبول تلقی شود. جایگاه نهایی باید در کنار سطح رقبا، کیفیت بازی‌ها و اهداف
از پیش تعیین شده ارزیابی شود. هنگامی که تیمی از رسیدن به مراحل بالاتر باز می‌ماند و نشانه‌های روشنی از پیشرفت در عملکرد آن دیده نمی‌شود، صرف حضور در جمع تیم‌های شرکت‌کننده کافی نیست. انتظار از تیم ملی، تنها شرکت در مسابقات نیست؛ بلکه باید برای ارتقای جایگاه هندبال ایران و نزدیک شدن به مدعیان اصلی آسیا برنامه داشته باشد.
البته نگرانی درباره هندبال به بازی‌های آسیایی محدود نمی‌شود. ناکامی در رقابت‌های قاره‌ای و از دست رفتن فرصت حضور در مسابقات جهانی، این پرسش را تقویت می‌کند که هندبال ایران با چه راهبردی می‌خواهد از وضعیت فعلی فاصله بگیرد. تداوم چنین نتایجی می‌تواند به کاهش انگیزه بازیکنان، دشوارتر شدن جذب استعدادهای تازه و تضعیف اعتماد عمومی به برنامه‌های مدیریتی منجر شود.
اکنون زمان پاسخگویی و بازنگری در تفکرات مدیریتی حاکم بر این رشته فرا رسیده است. فدراسیون هندبال باید به صورت شفاف درباره معیارهای انتخاب تیم اعزامی، تغییرات کادر فنی، برنامه آماده‌سازی و اهداف آینده توضیح دهد. ارزیابی مستقل عملکرد تیم‌های مردان و زنان، تدوین برنامه بلندمدت و توجه جدی به پشتوانه‌سازی می‌تواند نقطه شروع اصلاحات باشد. هندبال ایران برای بازگشت به مسیر موفقیت در قاره آسیا، بیش از توجیه نتایج، به تصمیم‌های شجاعانه، ثبات مدیریتی و برنامه‌ای قابل سنجش نیاز دارد.
