بازی‌های آسیایی در تقویم فدراسیون جهانی هندبال قرار ندارد و به همین دلیل، تیم ملی ایران نتوانست از لژیونرها و بازیکنان مطرح خود در اروپا استفاده کند. باشگاه‌های خارجی به ‌دلیل شرایط اقتصادی و تعهدات خود اجازه حضور این بازیکنان در ناگویا را ندادند و تنها پویا نوروزی در این رقابت‌ها حضور داشت. هندبال در میان رشته‌های توپی ورزش ایران بیشترین تعداد لژیونر را دارد، اما نمی‌تواند از این ظرفیت در رقابت‌های حساس بهره ببرد؛ مسأله‌ای که جای تأسف دارد. اعزام تیم ملی به ناگویا ضروری بود و غیبت ایران می‌توانست ضربه بزرگی به هندبال کشور وارد کند. از سوی دیگر، نناد کلاییچ، سرمربی تیم ملی، فرصت کوتاهی برای آماده‌سازی داشت و تعطیلی چهارماهه لیگ نیز باعث شد بخش زیادی از این زمان صرف بازگرداندن آمادگی بازیکنان و شناخت آنها شود. با وجود این شرایط، انتظار می‌رفت تیم با ترکیب جوانان باانگیزه و چند بازیکن باتجربه، دست‌کم به دیدار رده‌بندی برسد؛ انتظاری که محقق نشد.
حضور جوانان مستعدی مانند حیدریان، عادل‌خانی و شکوهی، نقطه مثبت این تیم بود. افت هندبال ایران در سال‌های اخیر تا حد زیادی به ضعف پشتوانه‌سازی بازمی‌گردد و سرمایه‌گذاری فدراسیون در رده‌های پایه می‌تواند آینده امیدوارکننده‌ای رقم بزند؛ البته به شرط 
تداوم برنامه‌ها.
ارزیابی عملکرد تیم نیز نباید سیاه‌وسفید باشد. نمایش ملی‌پوشان برابر قطر، یکی از بهترین بازی‌های سال‌های اخیر بود و ایران برابر کره‌جنوبی نیز می‌توانست پیروز شود؛ هرچند تساوی نتیجه قابل قبولی بود. در بخش فنی، ثبات کادر مربیگری اهمیت زیادی دارد و تغییرات پی‌درپی می‌تواند به تیم آسیب بزند. اختلاف نگاه رئیس فدراسیون و کمیته فنی نیز باید با ارزیابی کارشناسی مدیریت شود.
در بخش بانوان، اعزام تیم نیازمند بررسی دقیق‌تری بود؛ زیرا با حضور قدرت‌های آسیایی شرق قاره، شانس مدال چندان بالا نبود. تیم بانوان هنوز به سطحی نرسیده که مدعی جدی صعود به نیمه‌نهایی باشد و تصمیم‌های آینده باید بر اساس ارزیابی واقع‌بینانه توان فنی و اهداف توسعه‌ای 
اتخاذ شود.