فرهاد رضایی
سرمربی اسبق تیم ملی اپه

داستان امروز شمشیربازی ایران را نمی‌توان تنها با یک نتیجه یا یک مسابقه آنالیز کرد. آنچه در دو سال اخیر دیده شده، بیشتر نشانه کاهش ثبات، ضعف در برنامه‌ریزی و نبود یک استراتژی مشخص است.
متأسفانه بخش عمده اهداف و ظرفیت‌های فدراسیون بر یک اسلحه متمرکز شده و فلوره و اپه تا حد زیادی فراموش شده‌اند. بهترین بودجه و اردوها نیز عمدتاً به سابر اختصاص یافته است. بنابراین کسب تنها یک مدال برنز در بازی‌های آسیایی ناگویا، با توجه به امکانات و هزینه‌های انجام‌شده، نمی‌تواند نتیجه‌ای کاملاً قابل قبول تلقی شود. در کنار آن، هزینه برای اعزام افرادی به ناگویا که رزومه مشخصی داشتند و حضورشان از نظر فنی کارآمد ارزیابی شده بود، نیز نیازمند بررسی است.
در استان‌ها نیز تلاش‌های زیادی صورت می‌گیرد، اما برنامه مشخصی برای استعدادیابی و پرورش نیروهای آینده وجود ندارد. اصفهان نمونه روشنی است؛ استانی با ورزشکاران توانمند و یکی از مجهزترین آکادمی‌های شمشیربازی کشور که به نظر می‌رسد ظرفیت آن به اندازه کافی مورد استفاده فدراسیون قرار 
نگرفته است.
در حوزه فنی نیز مربیان شاخصی در کشور حضور دارند که به دلایل مختلف با تیم ملی همکاری نمی‌کنند. تعدادی از مربیان خوب ایرانی نیز از کشور خارج شده و تجربه خود را در اختیار شمشیربازان کشورهای دیگر قرار داده‌اند. یکی از مسائل مهم، نحوه تأمین نیازهای مالی و حرفه‌ای مربیان است؛ چراکه صرف تأمین هزینه سفر نمی‌تواند مبنای یک همکاری حرفه‌ای و پایدار باشد.
حضور بائو در بازی‌های آسیایی ناگویا نیز از نظر شیوه قرارداد و روند همکاری محل سؤال است. بسیاری از کارشناسان معتقدند این همکاری تأثیر محسوسی برعملکرد تیم ملی نداشته و حتی با نزول نتیجه‌گیری همراه بوده است.
بهتر است وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک با ورود کارشناسی، عملکرد چند سال اخیر شمشیربازی را از نظر فنی، مالی، استعدادیابی و انتخاب مربیان ارزیابی کنند تا چالش‌های موجود شناسایی و برای آینده این رشته برنامه‌ای روشن و پایدار 
تدوین شود.