در جست‌وجوی اقتدار گذشته
حسن صدیقی
کارشناس شمشیربازی
شمشیربازی سابر ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، نتیجه‌ای دور از انتظار و ناامیدکننده به دست آورد. سابر که سال‌ها شناسنامه شمشیربازی ایران محسوب می‌شد و حضور ملی‌پوشانش لرزه بر اندام بسیاری از رقبای آسیایی می‌انداخت، امروز به جایگاه نگران‌کننده‌ای رسیده است؛ به‌گونه‌ای که رقبای آسیایی دیگر از رویارویی با ایران نگرانی ندارند و حتی ممکن است قرعه ایران را فرصتی مناسب برای صعود بدانند.
سابر ایران پس از المپیک در سراشیبی قرار گرفت و به نظر می‌رسد نبود برنامه‌ریزی منسجم، استراتژی مشخص و توجه کافی به پشتوانه‌سازی، ابهت گذشته این اسلحه را از بین برده است. سابر نه‌تنها دیگر موتور محرک اپه و فلوره نیست، بلکه به تدریج در کنار این دو اسلحه و حتی در ردیف آنها قرار گرفته است.
چالش بزرگ ضعف در استعدادیابی و جانشین‌پروری است. بیشتر ملی‌پوشان فعلی سابر، محصول نسل‌های گذشته فدراسیون هستند و در سال‌های اخیر توجه کافی به شمشیربازان مستعد رده امید نشده است. شهریار گلزارفر، قهرمان دو سال پیش کشور در رده امید و نفر سوم قهرمانی کشور بزرگسالان، نمونه‌ای روشن از این مسأله است؛ شمشیربازی که به دلایلی فرصت حضور در تیم ملی را پیدا نکرد.
رئیس فدراسیون در جلسات کارشناسی وعده کسب مدال‌های بیشتر و خوش‌رنگ‌تر را داده بود، اما حاصل حضور تیم باتجربه سابر در ناگویا تنها یک برنز بود؛ مدالی که علی پاکدامن با کسب آن برای شمشیربازی ایران آبروداری کرد. او نه در اردوی ۵۰ روزه کمپ بائو حضور داشت و نه از کریستین بائو آموزش گرفت، در حالی که برخی حاضران این رشته که در این اردو نیز حضور داشتند، خیلی زود از رقابت‌ها کنار رفتند.
در بخش بانوان نیز با وجود استعدادهایی مانند شیدا عالمی، اعزام نجمه سازنچیان با سابقه ۲۰ سال حضور در تیم ملی، نتیجه‌ای ناامیدکننده رقم زد. ادامه این روند بدون استراتژی روشن، سابر ایران را از جمع مدعیان بالای رنکینگ جهانی تا رتبه ۲۸ پایین آورده؛ افتی که جبران آن آسان نخواهد بود.
اکنون انتظار می‌رود رئیس فدراسیون درباره این نتایج پاسخگو باشد و وزارت ورزش نیز با نظارت دقیق‌تر، برای برون‌رفت شمشیربازی از این چالش، به فکر راه‌حل باشد.
