اعظم بختی، ملی‌پوش پیشین تیم ملی بانوان شمشیربازی در گفت‌و‌گو با «ایران»:

مشکل شمشیربازی تنها مدال‌آوری نیست

 پریسا غفاری/ شمشیربازی ایران پس از رسیدن به سکوی المپیک، دو سال پر فراز و نشیب را پشت سر گذاشته است؛ بازی‌های آسیایی ناگویا می‌توانست فرصتی برای بازگشت این رشته باشد، اما حاصل کار تنها یک مدال برنز بود. نتیجه‌ای که نشان می‌دهد شمشیربازی ایران از دوران طلایی خود فاصله گرفته و حتی برای رقابت با برخی تیم‌های سطح پایین‌تر قاره نیز با دشواری روبه‌روست.
اعظم بختی، تنها بانوی مدال‌آور شمشیربازی ایران، در گفت‌وگو با «ایران» درباره ناکامی‌های این رشته در ناگویا می‌گوید: «مدال برنز انفرادی علی پاکدامن برای شمشیربازی قابل‌ارزش است، اما مسأله مهم این است که افراد فنی از این رشته جدا شده و به خارج از ایران رفته‌اند. رئیس فدراسیون که خود شمشیرباز بوده و شناخت خوبی از حوزه کاری خود دارد، در کنار خود کارشناسان و مشاوران غیرفنی دارد که حتی قادر به تشخیص تفاوت اسلحه‌ها نیستند. همین مسأله باعث شده تا در مسیر برنامه‌ریزی اشتباهی قرار بگیرد.»
ملی پوش پیشین تیم ملی، که از نسل طلایی بانوان در اسلحه اپه محسوب می‌شود، درباره نبود استراتژی استاندارد و عدم پشتوانه‌سازی دراین رشته می‌گوید: «مشکل شمشیربازی تنها مدال‌آوری نیست، بلکه این رشته در هیچ اسلحه‌ای پشتوانه ندارد؛ از سابر گرفته تا فلوره و اپه. وقتی من، مهسا پوررحمتی و... در قهرمانی جهان مصر به جدول اصلی راه پیدا کردیم، حامد صداقتی با بار فنی بالا، بالای سر ما بود. بازیکنانی هم که در تیم او حضور داشتند، مستعد بودند، اما صداقتی حمایت خوبی ندید و از تیم ملی جدا شد. مربی بعدی هم برای اینکه دختر خودش را در تیم جا بدهد، ستاره‌ها را حذف کرد. ما با حضور شمشیرباز جوان مشکلی نداشتیم، اما زیربار بازیکنی که از طریق ارتباطات به تیم ملی راه پیدا کرد، نرفتیم و خیلی از ما تیم را ترک کردیم.»
دارنده مدال برنز بازی‌های کشورهای اسلامی ادامه می‌دهد: «کسانی که بار فنی زیادی دارند برای همکاری با تیم‌های ملی دیگر به خارج از ایران رفته‌اند. در ایران مربی خوب بانوان نداریم و در این سه سال همه قلع‌وقمع شده‌اند. در اپه همه ناامیدند و حتی در قهرمانی رده‌های سنی آسیا در ماکائو هم باختند. خیلی از شمشیربازان، به‌خصوص در اپه و فلوره، از جنگیدن خسته شده‌اند.»
اعظم بختی معتقد است استعدادیابی فدراسیون به زمان نیاز دارد: «فدراسیون استعدادیابی را از نونهالان آغاز کرده، اما تا آنها به تیم ملی برسند زمان زیادی می‌برد و برخی روابط و گزینش‌های خانوادگی استعدادها و نخبگان شمشیربازی را دلزده می‌کند. راهکاری که منطق پشتش نباشد، نتیجه نمی‌دهد.» او در پایان می‌گوید: «به دلیل حضور برخی افراد در فدراسیون، دیگر کشش ادامه دادن را نداشتم. هرچند دوست دارم کمک کنم و تجربه ۲۰ ساله خود را در اختیار آنها بگذارم، ولی در حال حاضر شرایط برای حضورم مهیا نیست.»