پروژه نجات والیبال

جمشید حمیدی
کارشناس والیبال
شاید پیاتزا باید زودتر از اینها از تیم ملی والیبال ایران جدا می‌شد. او بدون تردید مربی توانمندی است، اما نداشتن وقت کافی برای تیم ملی و اولویت دادن به تعهدات باشگاهی، اجازه نداد ظرفیت‌هایش به نتیجه مطلوب برسد. فدراسیون هرچند کارنامه‌ای عریض و طویل برای او ترسیم کرد، اما مهم‌ترین دستاوردش رساندن ایران به رتبه هشتم لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ و قهرمانی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا بود؛ عنوانی که امتیازی در رنکینگ جهانی ندارد.
جانشین پیاتزا کار آسانی نخواهد داشت. شناخت بازیکنان، ایجاد هماهنگی در تیم و به‌خصوص جلب اعتماد لژیونرها، زمان می‌برد. تیم ملی جای آزمون و خطا نیست و فدراسیون باید با حساسیت و مشورت اهالی فن دست به انتخاب بزند. تکرار تجربه پائز و افتادن در دام گزینه‌های برزیلی، اشتباهی است که نباید دوباره رخ دهد. اعضای هیأت ‌رئیسه نیز به‌جز مصطفی کارخانه، تخصص و سابقه حرفه‌ای در والیبال ندارند و بهتر است تصمیمی به این مهمی را با نظر کارشناسان اتخاذ کنند.
گزینه‌های مطرح کم نیستند؛ توماس ساملوو، سرمربی پیشین کانادا و روسیه، می‌تواند گزینه مناسبی باشد. جیانلورنزو بلنجینی، سرمربی پیشین ایتالیا و بلغارستان نیز با توجه به تجربه و اعتبار فنی‌اش انتخابی قابل تأمل است. حتی آندره‌آ  آناستازی، معروف به ولاسکوی دوم، می‌تواند به والیبال ایران کمک کند. شاید زمان آن رسیده که سعید معروف نیز در قامت دستیار یک مربی بزرگ روی نیمکت تیم ملی بنشیند و تجربه‌اش را به نسل جدید منتقل کند.
ایران به مربی‌ای نیاز دارد که تمام‌وقت کنار تیم باشد، بازیکنان از او حرف‌شنوی داشته باشند و بر تیم‌های پایه نیز نظارت کند. ساخت مربیان ایرانی باید بخشی از این پروژه باشد. والیبال ایران هنوز استعدادهای فراوانی دارد که با هدایت یک مربی بزرگ می‌توانند جای خالی ستاره‌ها را پر کنند.
فدراسیون باید یک بار دیگر انتخابی در اندازه خولیو ولاسکو داشته باشد. مسیر دشوار است، اما نسل فعلی هم باید جاه‌طلبی و تعهد را جایگزین نگاه صرفاً مالی کند. رسیدن به المپیک نیازمند ازخودگذشتگی است؛ همان انگیزه‌ای که نسل طلایی والیبال ایران را به قله نزدیک کرد.