در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» قطع همکاری پیاتزا با فدراسیون والیبال و روند انتخاب سرمربی جدید تیم ملی را بررسی میکند
عقبگرد ممنوع
تیم ملی ایران برای بازگشت به جمع قدرتهای برتر والیبال جهان، به سرمربیای نیاز دارد که علاوه بر دانش فنی و شناخت کافی از والیبال مدرن، سابقه موفقیت در رقابتهای بزرگ بینالمللی را نیز در کارنامه داشته باشد. هدفگذاری برای حضور در المپیک و رقابت با تیمهای مطرح جهان، با انتخابهای محافظهکارانه و گزینههای کماعتبار تناسبی ندارد. نمیتوان انتظار دستیابی به موفقیتهای بزرگ را داشت، اما به مربیانی با تجربه محدود و کارنامهای پایینتر از سطح انتظارات والیبال ایران رضایت داد. چنین انتخابی میتواند تیم ملی را بار دیگر وارد چرخه آزمون و خطا کند و فرصت محدود آمادهسازی برای رقابتهای سرنوشتساز پیش رو را از بین ببرد.
تجربه همکاری با خولیو ولاسکو همچنان یکی از الگوهای مهم برای تصمیمگیری در والیبال ایران به شمار میرود. ولاسکو تنها از دانش فنی بالایی برخوردار نبود، بلکه توانست نگرش بازیکنان را تغییر دهد، انضباط حرفهای را ارتقا دهد و به تیم ملی شخصیتی رقابتی ببخشد. آن تجربه نشان داد که یک مربی بزرگ میتواند مهمتر از کسب نتایج مقطعی، ساختار، نگرش و هویت یک تیم را متحول کند. بر همین اساس، سرمایهگذاری برای جذب سرمربی تراز اول را باید بخشی از برنامه توسعه والیبال ایران دانست، نه هزینهای اضافی و خارج از اولویتهای فدراسیون.
جانشین پیاتزا باید از توانایی بازسازی فنی تیم، مدیریت نسلهای مختلف بازیکنان و تدوین برنامهای منسجم و بلندمدت تا المپیک ۲۰۲۸ برخوردار باشد. سابقه حضور در رقابتهای جهانی و المپیک، توانایی نتیجهگیری در بالاترین سطح و شناخت ظرفیتهای والیبال ایران، معیارهایی هستند که نباید تحت تأثیر ملاحظات غیرتخصصی قرار بگیرند. فدراسیون همچنین باید درباره میزان حضور سرمربی در ایران، حدود اختیارات فنی، تعهدات حرفهای و نحوه هماهنگی او با برنامههای آمادهسازی به توافقی شفاف و مشخص برسد تا مشکلات اجرایی دوره گذشته تکرار نشود. حفظ انسجام کادر فنی و پرهیز از تغییرات گسترده و غیرضروری در ساختار تیم ملی نیز باید در شمار اولویتهای دوره انتقال قرار گیرد.
اکنون والیبال ایران به سرمربیای در تراز بالاتر نیاز دارد، نه گزینهای ضعیفتر با کارنامهای نامتناسب با اهداف و انتظارات تیم ملی. جدایی پیاتزا نباید به عقبنشینی از استانداردهای فنی یا توقف روند پیشرفت بازیکنان منجر شود. فدراسیون باید این تغییر را به فرصتی برای تقویت ساختار تیم ملی تبدیل کند؛ فرصتی که تحقق آن در گرو انتخابی معتبر، برنامهای باثبات و نگاهی حرفهای است. تصمیمی که میتواند مسیر بازگشت والیبال ایران به جمع قدرتهای برتر جهان و حضور در المپیک را هموار کند.

