سهمیه المپیک؛ رویای دشوار

ابراهیم وادی
رئیس کمیته استعدادیابی فدراسیون والیبال

تجربه همکاری با مربیانی چون اسلوبودان کواچ و ایگور کولاکوویچ نشان داده که والیبال ایران بیش از هر چیز به سرمربی تمام‌وقت نیاز دارد؛ مربی‌ای که در طول سال کنار بازیکنان باشد و بر روند آماده‌سازی و عملکرد آنها نظارت کند. پیاتزا از نظر اقتصادی همکاری با باشگاه لهستانی را به حضور تمام‌وقت در تهران ترجیح می‌داد و فدراسیون نیز حاضر نشد به حضور محدود او رضایت دهد. بنابراین جدایی سرمربی ایتالیایی چندان دور از انتظار نبود.
انتخاب جانشین پیاتزا و وعده جذب مربی تراز اول خارجی، بدون بررسی شرایط کشور تصمیم ساده‌ای نیست. تحریم‌ها و محدودیت‌های موجود می‌تواند همکاری مربیان مطرح دنیا با ایران را دشوار کند. فدراسیون برای جلب نظر چنین مربیانی باید امتیازهایی در نظر بگیرد؛ از برگزاری اردو در کشور محل اقامت سرمربی و کمپ‌های تمرینی برون‌مرزی گرفته تا پیشنهاد مالی قابل توجه.
واقعیت این است که بیشتر مربیان درجه‌یک دنیا یا هدایت تیم‌های ملی را برعهده دارند یا با باشگاه‌های بزرگ قرارداد بسته‌اند. شاید استفاده از مربیان رده دوم و سوم جهان، به شرط فراهم کردن شرایط مناسب و تضمین حضور تمام‌وقت آنها، گزینه‌ای قابل بررسی باشد.
از سوی دیگر، رسیدن به سهمیه المپیک با سرمربی جدید مأموریتی دشوار است. حتی پیاتزا با وجود تجربه و شناخت والیبال ایران، نتوانست از فرصت جام ملت‌های آسیا برای کسب سهمیه استفاده کند. شاید بهتر باشد فدراسیون فشار را از روی تیم بردارد و شایسته‌سالاری را معیار اصلی انتخاب بازیکنان قرار دهد. ساخت تیمی منسجم برای لیگ ملت‌های ۲۰۲۷ و کسب نتایج مطلوب در این رقابت‌ها می‌تواند مسیر صعود از طریق رنکینگ جهانی را هموار کند.
نباید عملکرد والیبال ایران در دوران پیاتزا را با کشورهایی مانند ترکیه و کشورهای حاشیه خلیج فارس مقایسه کرد. محدودیت حضور در تهران و دوری بازیکنان از خانواده، بخشی از دشواری‌های این دوره بود. والیبال ایران در رده‌های پایه افتخارات جهانی کسب کرده و تیم بزرگسالان نیز در بازی‌های آسیایی به مدال طلا رسیده است. این سرمایه را نباید با تصمیم‌های شتاب‌زده به خطر انداخت.