در حافظه موقت ذخیره شد...
هادی رضایی، سرمربی تیم ملی والیبال نشسته در گفتوگو با «ایران»:
مربی آینده ورزشکار را می‌سازد، اما خودش آینده‌ای ندارد
رضایی، سرمربی تیم ملی والیبال نشسته و قهرمان جهان، دراین خصوص می‌گوید: «هر ورزشکار نمی‌تواند یک مربی پیدا کند، ولی یک مربی هزار ورزشکار در اختیارش قرار می‌گیرد. اوست که آینده ورزشکار را رقم می‌زند، ولی ارزشی برای کارش در نظر نمی‌گیرند.» او با اشاره به رقم سه میلیارد تومانی در نظر گرفته‌شده برای مدال‌آوران طلایی ناگویا تأکید می‌کند: «این مبلغ از نظر شما بالاست، ولی براساس نرخ تورم، همان مبلغ ۱۰ هزار دلار هانگژو را گرفتیم. به نظرم نظام پاداش از نظر آیین‌نامه‌ای باید به روزرسانی شود. البته این اشکال مربوط به این دوره نیست، بلکه به همان ابتدای تصویب قانون برمی‌گردد. از طرفی، صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان حداقل حقوق را برای قهرمانانش در نظر گرفته و کاریابی و استخدام ورزشکاران نیز به هیچ جایی نرسیده است.» سرمربی تیم ملی والیبال نشسته در ادامه از بی‌توجهی به ارزش فنی مدال‌های جهانی و تفاوت حمایت‌های مالی از قهرمانان این رقابت‌ها انتقاد می‌کند: «به نظرم وقتی کشتی‌گیر کشورمان یا تیم والیبال نشسته در جهان قهرمان می‌شود، ارزش فنی مدال آنها بالاتر از مدال بازی‌های آسیایی است، اما پاداشی حتی به اندازه نصف پاداش بازی‌های آسیایی هم دریافت نمی‌کنند. به همین دلیل، انگیزه ورزشکار پایین می‌آید و به سمتی می‌رود که در مسابقات کم‌اهمیت‌تر، حتی رقابت‌هایی که در تقویم فدراسیون جهانی ثبت نشده‌اند، شرکت کند تا حداقل پول بیشتری دریافت کند. در حالی که بازی‌های آسیایی جای تجربه‌اندوزی جوانان است و باید استعدادها را برای میدان‌های بزرگ‌تر آماده کرد.» در برخی کشورها به جای پرداخت مبالغ مقطعی، مستمری و حقوق ماهانه برای مدال‌آوران در نظر گرفته می‌شود که کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌ها موظف به پرداخت آن هستند. رضایی درباره این شیوه می‌گوید: «پول پاداش‌ها از جیب کمیته و فدراسیون نیست، بلکه از بیت‌المال تأمین می‌شود و به نظرم در پرداخت به ورزشکاران رشته‌های مختلف، تعادل مناسبی وجود ندارد. برای مثال، فدراسیون ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان بودجه لازم برای این کار را ندارد و مبلغی پرداخت نمی‌کند. بنابراین، به اصلاح آیین‌نامه نیاز داریم.» این مربی در بخش دیگری از صحبت‌هایش به حقوق و شرایط شغلی سرمربیان مدال‌آور اشاره می‌کند و از نبود امنیت شغلی و حمایت‌های بیمه‌ای گلایه دارد: «من به‌عنوان سرمربی، تا زمانی حقوق می‌گیرم که ابلاغ داشته باشم. در صورتی که دریافتی مشخصی داشته باشم، برای شناسایی استعدادها انگیزه پیدا می‌کنم، به شهرستان‌ها می‌روم و مسابقات را زیر نظر می‌گیرم. ولی کسی برایش مهم نیست که من هم باید بتوانم مخارج زندگی‌ام را تامین کنم. ۲۸ سال است سرمربی تیم ملی هستم، ولی بیمه درمانی و بیمه بازنشستگی ندارم و به خاطر عشق و علاقه‌ام مانده‌ام. کاش براساس واقعیت‌های جامعه اقدامات لازم صورت بگیرد.»
