در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» ضرورت بازنگری در سیاست‌های حمایتی از قهرمانان و مربیان ورزش را بررسی می‌کند
آینده ستاره‌ها را دریابید
واقعیت این است که ورزشکاران حرفه‌ای بخش عمده‌ای از سال‌های زندگی خود را به تمرین، اردو، مسابقه و آماده‌سازی جسمانی و روانی اختصاص می‌دهند. موفقیت در این مسیر مستلزم تمرکز کامل، آرامش ذهنی و برخورداری از امنیت اقتصادی است. دغدغه‌هایی مانند هزینه‌های جاری زندگی، مسکن، درمان، تأمین خانواده و آینده شغلی می‌تواند بر کیفیت عملکرد ورزشکاران تأثیر بگذارد و حتی مسیر حرفه‌ای آنان را با چالش مواجه کند. بنابراین، حمایت مالی از قهرمانان را نباید تنها در چارچوب پرداخت جوایز نقدی ارزیابی کرد؛ این حمایت بخشی از سیاست توسعه ورزش قهرمانی و سرمایه‌گذاری برای دستیابی به افتخارات ملی و بین‌المللی است.
تجربه کشورهای موفق آسیایی و اروپایی نشان می‌دهد که حمایت از ورزشکاران در این کشورها به پرداخت پاداش پس از کسب مدال محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از برنامه‌های بلندمدت برای تامین معیشت، اشتغال، بیمه و آینده حرفه‌ای آنان را دربر می‌گیرد. برای نمونه، هند با اجرای طرحی به نام «تاپ» تلاش کرده است شرایطی فراهم کند تا ورزشکاران منتخب بدون دغدغه‌های مالی بر آماده‌سازی و حضور در رقابت‌های بین‌المللی تمرکز کنند. در چارچوب این طرح، ورزشکاران علاوه بر دریافت کمک‌هزینه ماهانه، از حمایت مالی برای اردوهای آماده‌سازی، مربیان تخصصی، تجهیزات و حضور در مسابقات برخوردار می‌شوند. در کره جنوبی نیز حمایت‌های معیشتی، رفاهی و آموزشی در کنار برنامه‌های ویژه برای آینده قهرمانان دنبال می‌شود. ازبکستان با پیش‌بینی نظام مستمری برای مدال‌آوران و حمایت‌های مستمر از ورزشکاران واجد شرایط، تأمین آینده اقتصادی قهرمانان را به بخشی از سیاست‌های ورزشی خود تبدیل کرده است. در کشورهای اروپایی نیز الگوی «مسیر دوگانه ورزشکاران» با فراهم کردن امکان تحصیل و اشتغال همزمان با فعالیت حرفه‌ای، زمینه ورود آسان‌تر ورزشکاران به بازار کار پس از پایان دوران قهرمانی را فراهم می‌کند.
بر این اساس، بازنگری در قوانین و آیین‌نامه‌های حمایتی ورزش ایران باید به یک اولویت جدی تبدیل شود. نخستین گام، طراحی نظام مستمری ماهانه برای مدال‌آوران المپیک، پارالمپیک، بازی‌های آسیایی، پاراآسیایی و رقابت‌های جهانی است؛ به‌گونه‌ای که میزان حمایت‌ها متناسب با سطح مدال، استمرار عملکرد و جایگاه رقابتی ورزشکاران تعیین شود و متناسب با نرخ تورم و افزایش هزینه‌های زندگی مورد بازنگری سالانه قرار گیرد. در کنار آن، ایجاد نظام جامع بیمه و تأمین اجتماعی شامل بیمه درمانی، حوادث ورزشی، ازکارافتادگی و بازنشستگی ضروری است تا مصدومیت یا پایان زودهنگام دوران حرفه‌ای، آینده اقتصادی ورزشکاران را تهدید نکند.
حمایت از مربیان و کادر فنی نیز باید جایگاه مشخصی در این نظام داشته باشد؛ چراکه موفقیت ورزشکاران حاصل تلاش مجموعه‌ای از عوامل انسانی و تخصصی است. همچنین فراهم کردن فرصت‌های استخدامی در دستگاه‌های اجرایی، دانشگاه‌ها و مجموعه‌های ورزشی، اعطای تسهیلات کارآفرینی و حمایت از ادامه تحصیل قهرمانان می‌تواند آینده شغلی آنان را پس از پایان دوران حرفه‌ای تضمین کند.
پرداخت آنی پاداش مدال‌آوران ناگویا با حمایت دولت، گام مثبتی در این مسیر بود و اکنون فرصت مناسبی فراهم شده است تا این اقدام به سیاستی پایدار و ساختارمند تبدیل شود. هدف باید ایجاد ساختاری باشد که ورزشکاران و مربیان، نه‌تنها هنگام افتخارآفرینی، بلکه در تمام سال‌های فعالیت حرفه‌ای و پس از پایان دوران قهرمانی نیز از حمایت و امنیت اقتصادی برخوردار باشند. بی شک آرامش خاطر قهرمانان، افزایش انگیزه و اعتمادبه‌نفس آنان و تقویت پشتوانه نسل آینده ورزش را به همراه خواهد داشت؛ چراکه سرمایه‌گذاری برای آینده قهرمانان، سرمایه‌گذاری برای آینده پرافتخار ورزش ایران است.
