پاداش می‌تواند جنبه انگیزشی برای ورزشکاران داشته باشد تا برای تصاحب مدال همه تلاش خود را به کار بگیرند، اما آیا این پاداش‌ها جوابگوی هزینه‌های زندگی یک‌ساله آنهاست؟ به‌ویژه اینکه معمولاً بخش زیادی از پاداش صرف خرید مکمل و پرداخت بدهی‌ها می‌شود.
اگر منظور از ورزشکار، ورزشکار ملی و سطح اولی است که شغل دیگری به‌جز ورزش ندارد، قطعاً پاداش‌ها جوابگوی تمام نیازهای او نیست. جدا از مواردی که مطرح کردید، مدال‌آوران هزار و یک نیاز شخصی دیگر مانند خرید خانه، خودرو و... هم دارند.
البته ما در دوومیدانی تقریباً تمام هزینه‌های ملی‌پوشان اردونشین را تأمین می‌کنیم. هیچ ورزشکاری در اردو بابت مکمل، تجهیزات و لوازم ورزشی هزینه‌ای پرداخت نمی‌کند. آنها همچنین بابت مدت حضور در اردو که تقریباً تمام سال را شامل می‌شود، حقوق قابل قبولی دریافت می‌کنند. این حقوق در حدی است که بتوانند هزینه‌های جاری زندگی خود را تأمین کنند.
در بخش پاداش هم تا جایی که اطلاع دارم، دوومیدانی بیشترین پاداش را به مدال‌آوران خود پرداخت کرده است. برای چهار مدال‌آور دوومیدانی در ناگویا، پاداش چهار میلیارد تومانی برای مدال طلا، یک‌ونیم میلیارد تومانی برای نقره و یک میلیارد تومانی برای برنز در نظر گرفته شد که در کنار پاداش کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش، کمک قابل توجهی به ورزشکاران بود.

ایران در ناگویا بالاترین پاداش را در میان کشورهای آسیایی به مدال‌آوران خود داد، اما بعضی کشورها مانند کره به‌جای پرداخت پاداش بر اساس مدال، به ورزشکاران امتیاز می‌دهند. ورزشکاران با رسیدن به امتیاز ۲۰ به بالا حقوق ماهیانه دریافت می‌کنند و فدراسیون‌ها هم جداگانه به آنها پاداش می‌دهند. به نظر شما کدام شیوه برای ورزشکار کارگشاتر است؟
سیستم پاداش‌دهی در هر کشور متفاوت است و هرکدام معایب و مزایای خودش را دارد. من در این زمینه تلاش کرده‌ام نگاه ورزشکاران را بازتر کنم. هدفم این است که ورزشکاران مسیری را طی کنند که خودم پشت سر گذاشتم.
ورزشکار دوومیدانی اگر به مدال آسیا قانع نباشد و به سطحی برسد که بتواند با برترین‌های دنیا رقابت کند، به لیگ الماس راه پیدا می‌کند. آن زمان اسپانسرها و حامیان مالی هزینه‌های او را تأمین می‌کنند و دیگر نیاز چندانی به پاداش‌ها و حمایت‌های مقطعی از این دست نخواهد داشت.
البته با توجه به کوتاه بودن عمر قهرمانی، ورزشکار باید بتواند درآمدهای خود را چه از محل پاداش و چه از راه‌های دیگر، به‌خوبی مدیریت و در جای درستی سرمایه‌گذاری کند. ما در این زمینه هم در کنار ورزشکاران خود هستیم و به‌صورت مستمر مشورت‌های لازم را به آنها می‌دهیم. همین حالا که زمان زیادی از دریافت پاداش مدال‌آوران ما نگذشته، همه آنها پاداش‌ها و جوایز خود را در مسیر درستی سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

 چقدر از تجربیات دوران قهرمانی خود برای حمایت از ملی‌پوشان استفاده می‌کنید؟
من تا همین چهار سال پیش برای ایران پرتاب می‌کردم و به‌خوبی از مشکلات ورزشکاران اطلاع دارم. به همین دلیل بارها به ملی‌پوشان گفته‌ام وظیفه ما این است که تمام نیازهای شما را در زمان حضور در اردو برطرف کنیم تا با خیال راحت تمرین کنید. ورزشکاری که در اردو تمرین می‌کند، دیگر نباید دغدغه معیشت داشته باشد، اما برای تأمین و تضمین آینده خود به موفقیت‌هایی نیاز دارد که مقطعی نباشد و استمرار داشته باشد. اگر ورزشکاران ما به این نقطه برسند، با تمام وجود از آنها حمایت می‌کنم و قول می‌دهم درآمدی برایشان ایجاد شود که دیگر نگران آینده خود نباشند.

آیا وجود آیین‌نامه مدون برای پرداخت پاداش ضروری است؟
وجود آیین‌نامه، خوبی‌ها و بدی‌های خودش را دارد. ما در فدراسیون دوومیدانی برای تعیین پاداش مدال‌آوران، در هیأت‌رئیسه جلسه تشکیل دادیم تا متناسب با شرایط، پاداش مناسبی برای ملی‌پوشان در نظر بگیریم. من خودم به کم راضی نبودم و امروز هم تلاش می‌کنم نگاه ورزشکاران دوومیدانی را از این اعداد و ارقام و پاداش‌ها فراتر ببرم. ورزشکاران سطح اول دوومیدانی در دنیا آن‌قدر درآمدزا هستند که حامیان مالی به سراغ آنها می‌روند. دوست دارم ملی‌پوشان ما هم به همان شرایط برسند و معتقدم ظرفیت و توانایی رسیدن به این جایگاه را دارند.