در حافظه موقت ذخیره شد...
درسی که جودو باید از ناگویا بگیرد
کارشناس جودو
جودو بدون مدال ماند و ناکامی پیاپی در بازی‌های آسیایی نشان می‌دهد جودوکاران خوب آماده نشده‌اند. برای مدال‌آوری در این میدان باید بدیهیات و تدارکات لازم فراهم باشد. ملی‌پوشان باید در اردوهای مشترک بین‌المللی با جودوکاران خارجی گلاویز شوند و ترس آنان در تورنمنت‌های بین‌المللی با مبارزه با خارجی‌ها بریزد و تجربه‌مند شوند. باید از ورزشکاران پرسید برای بازی‌های آسیایی ناگویا در چند اردوی مشترک با خارجی‌ها تمرین کرده یا در چند گرنداسلم مبارزه داشته‌اند؟
بدون شک مدال در میادین بزرگ با داد و بیداد روز مسابقه به دست نمی‌آید؛ ورزشکار باید از نظر فنی و ذهنی برای آن روز آماده شده باشد. وقتی جودوکاران ایران در ناگویا چند قدم مانده به مدال حذف می‌شوند یعنی پتانسیل مدال‌آوری دارند ولی خوب آماده نشده‌اند. وضعیت آنان باید به صورت کارشناسی آسیب‌شناسی شود. رشاد ممدوف سرمربی تیم هم مربی خوبی است، اما وقتی شرایط جور نیست نباید توقع مدال داشت. جودو ورزش ثانیه‌ها و لحظات است و هیچ مدالی اتفاقی به دست نمی‌آید؛ اگر تدارکات جدی نباشد، حتی یاساهیر یاماشیتای ژاپنی هم سرمربی تیم باشد باز هم از مدال خبری نیست.
دوره‌ای که محمد درخشان رئیس فدراسیون بود مگر او قهرمان جهان بود؟ اما تیم با سرمربی ایرانی کار کرد و از جمع سه جودوکار، دو ملی‌پوش در قهرمانی جهان مدال گرفتند. پس مربی خارجی نمی‌تواند مدال‌آوری ورزشکاران را تضمین کند.
وقتی مربی خارجی هست، جودوکاران هم پتانسیل دارند اما مدالی به دست نمی‌آید یعنی یک جای کار ایراد دارد. از طرف دیگر با اینکه خیلی‌ها به باخت جودوکار زن ایران در ناگویا ایراد می‌گیرند اما حضور سه جودوکار ایرانی در بازی‌های آسیایی نشان‌دهنده پیشرفت جودوی زنان ایران است. شاید قبل از این، بهانه تعلیق جودو بود اما حالا ناکامی جودو را نباید با تعلیق توجیه کرد، بلکه به نظر می‌رسد با اینکه میراسماعیلی یکی از قهرمانان بزرگ جودوی دنیا محسوب می‌شود اما مدیریت او جوابگوی فدراسیون نیست و همین مسأله به وسیله‌ای برای تخریب شخصیت قهرمانی او تبدیل
شده است.
