در حافظه موقت ذخیره شد...
علی اسفندیاری، پیشکسوت ووشو در گفتوگو با «ایران»:
نتیجه‌گرایی بلای جان ووشو شده است
او بر این باور است که ترس از شکست مقابل رقبای قدرتمندی مانند چین، نه‌تنها به پیشرفت ووشوکاران کمک نمی‌کند، بلکه فرصت کسب تجربه و آمادگی برای رقابت‌های بزرگ را نیز از آنها می‌گیرد. اسفندیاری در گفتوگو با «ایران» نتیجه‌گرایی، ضعف در برنامه‌ریزی و استفاده محدود از ظرفیت‌های فنی را از عوامل افت ووشوی ایران می‌داند و معتقد است اصلاح این روند، نیازمند تغییر نگاه مدیریتی و توجه جدی‌تر به آینده این رشته است.
علی اسفندیاری نتیجه‌گرایی فدراسیون را یکی از عوامل اصلی مشکلات ووشو می‌داند: «متأسفانه فدراسیون خیلی نتیجه‌گراست و همین مسأله بلای جان ووشو شده است. تمرکز بر نتیجه باعث شده برنامه‌ریزی برای رده‌های پایه نادیده گرفته شود. سال‌هاست می‌گوییم پایه را درست کنید و از رویارویی با چین نترسید، اما فایده‌ای ندارد. در بسیاری از مسابقات، ترکیب تیم به شکلی بسته می‌شود که ملی‌پوشان با چینی‌ها روبه‌رو نشوند. معمولاً در اوزانی ورزشکار داریم که چین نماینده‌ای ندارد، اما وقتی چینی‌ها در پنج وزن بازی‌های آسیایی حاضر می‌شوند، ووشوی ایران به مشکل می‌خورد. حتی اعزام‌ها گاهی به فرم‌هایی محدود می‌شود که شانس مدال دارند. چرا باید این‌طور باشد؟»
این پیشکسوت ووشو، رویارویی با رقبای قدرتمند را فرصتی برای افزایش تجربه و اعتمادبه‌نفس ملی‌پوشان می‌داند: «چرا باید از مبارزه ملی‌پوشان با چینی‌ها بترسیم؟ اگر به بچه‌ها در میادین مختلف اجازه رویارویی با آنها داده شود، حتی اگر طعم شکست را بچشند، هم ترس‌شان از باخت می‌ریزد و هم به خودباوری می‌رسند. بدون شک این تجربه می‌تواند به کسب مدال در بازی‌های آسیایی کمک کند.»
او برنامه‌ریزی کادر فنی در ادوار گذشته را بهتر ارزیابی می‌کند و می‌گوید: «قبلاً برنامه‌ریزی بهتر بود و حتی شاید ملی‌پوشان حریف چینی خود را شکست می‌دادند، اما حالا بیشتر برای رزومه‌سازی کار می‌کنند. می‌توان از مربیان به‌روز، بامعلومات و خلاق استفاده کرد، اما نمی‌دانم چرا فقط سه یا چهار مربی در تیم فعالیت می‌کنند و بقیه بیرون می‌مانند. ووشوی ایران واقعاً ضعیف شده است.»
اسفندیاری ادعای برخی مربیان درباره ناداوری در ناگویا را نیز نمی‌پذیرد: «اگر داوری ایراد دارد، پس کرسی‌های آقایان به چه کار می‌آید؟ اگر نمی‌توانیم از این ظرفیت استفاده کنیم، آن را به دیگران واگذار کنیم. اگر هم تقسیم مدال‌ها بر اساس لابی است، پس شاید ما در ادوار قبلی هم به همین شکل مدال گرفته‌ایم.» او در پایان با تأکید بر ضرورت اصلاح ساختار مدیریتی می‌گوید: «باید دو تیم ملی داشته باشیم تا با خداحافظی یک ملی‌پوش، خلأ او باقی نماند. چرا از ظرفیت رده‌های سنی استفاده نمی‌شود؟ برنامه‌ریزی صحیح، پشتوانه‌سازی، خرد جمعی و بهره‌گیری از مربیان چینی می‌تواند ووشو را به روزهای اوج برگرداند.»
