در حافظه موقت ذخیره شد...
فاصله آماری سه رشته رزمی در بازی‌های آسیایی
سه رشته، یک انفجار
نمایندگان ایران در بخش‌های ساندا و تالو به مدال رسیدند و روند مدال‌آوری این رشته که در جاکارتا و هانگژو نیز ادامه داشت، در ناگویا حفظ شد. این ثبات، نتیجه سال‌ها سرمایه‌گذاری پیوسته، حضور منظم در مسابقات بین‌المللی و وجود مربیان باتجربه است.
ووشو در ایران از یک زنجیره استعدادیابی نسبتاً منظم برخوردار است و همین مسأله آن را از دو رشته دیگر متمایز می‌کند. جودوی ایران به دلیل محدودیت‌های پیشین، بازی‌های آسیایی هانگژو را از دست داده بود و ناگویا اولین حضور دوباره این رشته در یک رویداد بزرگ قاره‌ای پس از آن وقفه محسوب می‌شد. جودوکاران ایرانی در چند وزن به روی تاتامی رفتند، اما در هیچ‌یک از وزن‌ها به مراحل نهایی و دیدارهای مدال نرسیدند. این نتیجه را باید در بستر واقعیت‌های موجود دانست. بازگشت به سطح رقابت بین‌المللی پس از وقفه‌ای طولانی نیازمند زمان است و جودوی آسیا در سال‌های اخیر شاهد رشد چشمگیر کشورهای آسیای مرکزی و شرق آسیا بوده است. جوجیتسو نیز در ناگویا با چند نماینده در اوزان مختلف حاضر شد، اما دستاورد آن با دوره‌های قبل تفاوت معناداری نداشت. پوریا طاهرخانی در یکی از اوزان تا آستانه دیدار رده‌بندی پیش رفت، اما با شکست در همان مرحله از رسیدن به مدال برنز باز ماند. نقشه مدال‌های جوجیتسو در آسیا الگویی مشخص دارد؛ امارات متحده عربی، عربستان‌سعودی، تایلند، کره جنوبی و قزاقستان عمده مدال‌ها را میان خود تقسیم می‌کنند و ایران در این رشته بیشتر بر استعدادهای فردی تکیه دارد تا بر یک نظام پرورش نظام‌مند.
نگاه به این سه رشته در ناگویا یک نکته مشترک را برجسته می‌کند؛ ووشو توانسته زنجیره پرورش تا سکو را شکل دهد و همین امر ثبات آن را تضمین کرده است. جودو پس از بازگشت، به برنامه‌ای چند ساله نیاز دارد تا شکاف تجربه بین‌المللی را پر کند و جوجیتسو بدون ساختار پرورش مداوم، هر دوره با ترکیبی تازه و نتیجه‌ای مشابه روبه‌رو خواهد بود. ناگویا برای هر سه رشته یک نقطه سنجش بود، نه یک نقطه پایان.
