در حافظه موقت ذخیره شد...
علیرضا امینی، سرمربی پیشین تیم ملی جودو در گفتوگو با «ایران»:
با استراتژی غلط، جودو در المپیک هم شانس مدال ندارد
مهری رنجبر/ جودو، رشته‌ای که روزگاری یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران در میادین آسیایی و جهانی بود، در بازی‌های آسیایی ناگویا با ناکامی پشت سر گذاشته شد. این نتیجه در حالی رقم خورد که کارشناسان و چهره‌های باسابقه این رشته، ریشه مشکل را نه در کمبود استعداد، بلکه در مسیر مدیریتی و برنامه‌ریزی غلط می‌دانند. علیرضا امینی، رئیس و سرمربی پیشین فدراسیون جودو، در گفتوگو با «ایران» با تشریح ابعاد این ناکامی، هشدار می‌دهد که ادامه این روند می‌تواند جودوی ایران را حتی از کسب سهمیه المپیک نیز محروم کند.
به نظر رئیس پیشین فدراسیون، جودو می‌توانست در ناگویا دو مدال طلا بگیرد: «شاید اگر مسئولان ورزش به حال و روز جودو توجه می‌کردند، جودو می‌توانست دو مدال طلا بگیرد. در واقع وقتی جودو در 2002 بوسان نقره گرفته باید در ناگویا طلا می‌گرفت و باعث ارتقای رتبه کاروان ایران می‌شد. چرا که جودوی ایران هم پتانسیل دارد و هم استعدادهای خوبی که باید روی آنها کار شود. مگر آرش میراسماعیلی از روز اول مدال گرفت؟ روی او سرمایه‌گذاری شد و همان جواب داد. در واقع ورزشکاران استعداد هستند، اما محصول خودشان نیستند.»
علیرضا امینی به حضور جودوکاران در مسابقات خارج از رنکینگ انتقاد دارد: «فدراسیون در این چند سال جودوکاران را به مسابقاتی اعزام کرده که هیچ تأثیری در رنکینگ جهانی ملی‌پوشان ندارد. به عنوان مثال، مسابقات آفریقا به چه درد ملی‌پوشان می‌خورد؟ آنها باید در ورلدکاپ، گرند اسلم و مسابقات آسیایی حاضر شوند. مگر بازی‌های آسیایی، میدان مبارزه بزرگان آسیا، جای جوانان است؟ زمانی که سرمربی تیم ملی بودم ترکیب تیم را با باتجربه‌های مدال‌آور و جوانان می‌بستیم تا بعد از چند سال وقتی باتجربه‌ها می‌روند جوانان پخته جای آنها را بگیرند. چرا وقتی جودو در ناگویا نتیجه نگرفته، جودوکار راهی قهرمانی جهان شود؟»
او معتقد است باید درباره حضور سرمربی تیم بازنگری شود: «جودوی ایران باید به‌روز شود. فدراسیون با حقوقی که به سرمربی خارجی تیم می‌دهد چه نتیجه‌ای می‌خواهد؟ وقتی نتیجه تیم با این سرمربی صفر است نباید بازنگری کند؟ من سرمربی تیم ملی را زیر سؤال نمی‌برم؛ وقتی مدیریت از او برنامه بخواهد که طبق آن جلو برود، بدون شک مربی هم برنامه‌ریزی می‌کند، اما کار باری به هر جهت به مقصد نمی‌رسد.»
رئیس پیشین فدراسیون معتقد است، با این روند جودوی ایران به جایی نمی‌رسد: «قول می‌دهم با این فرمان جودو سهمیه المپیک هم نمی‌گیرد. در واقع چرخه غلط جودو را به این روز انداخته است. مدیران ورزش هم توجهی به آن ندارند که چرا جودوی ایران که در بازی‌های آسیایی 2002بوسان پنج مدال گرفت و سال 2003 به عنوان پدیده جودو معرفی شد و حتی برنامه چهارساله ما به عنوان الگوی بقیه تیم‌ها معرفی شد، چه اتفاقی برای آن افتاده است. رشته پرمدال که اگر ناموفق هم بود حداقل دو مدال می‌گرفت، حتی در چهار دوره المپیک تا پای مدال هم رفت، چرا حالا حسرت به دل یک مدال مانده است؟»
به نظر او بهترین اتفاق رفتن آرش میراسماعیلی از فدراسیون است: «این همه پول بیت‌المال هزینه شد، بدون هیچ نتیجه‌ای و آخرش یک عذرخواهی می‌کند. عذرخواهی که هیچ فایده‌ای ندارد. وقتی رئیس فدراسیون شرایط ادامه کار را ندارد بهترین اتفاق کناره‌گیری اوست.»
سرمربی پیشین تیم ملی ضعف جودو به بهانه تعلیق را قبول ندارد: «ربط دادن ناکامی به بهانه تعلیق اصلاً توجیه خوبی نیست. جودو از میادین بین‌المللی تعلیق شده بود نه مسابقات داخلی. اتفاقاً تعلیق فرصت طلایی بود برای تقویت پایه‌ها و حتی می‌شد برای اینکه بچه‌ها از میدان مبارزه دور نمانند در رشته‌های کوراش، جوجیتسو یا حتی کشتی‌های چوخه و محلی نزدیک به آن شرکت کنند. جودوی ایران 11-10 سال تیم اول آسیا بود و حتی مدال جهانی هم داشت. جودو ریشه قوی در ایران دارد و وقتی بعد از مدتی جودو ضعیف شد با بازپروری دوباره نتیجه گرفت، اما حالا متأسفانه از فرصت پیش‌آمده استفاده نشد.»
