احمد یزدانیان
کارشناس دوومیدانی

دوومیدانی در بازی‌های آسیایی ناگویا عملکرد خوبی از خود به نمایش گذاشت، اما باید پذیرفت که در بخش استعدادیابی، آموزش و پرورش ورزشکاران عملکرد مطلوبی نداشته‌ایم و مسئولان توجه چندانی به ظرفیت مدال‌آوری این رشته پرطرفدار المپیکی ندارند.
ارزیابی عملکرد چهار سال اخیر دوومیدانی مطلوب است، اما این رشته شایستگی کسب مدال‌های خوشرنگ بیشتری را داشت؛ بویژه در بخش بانوان که نمی‌توان شانس مدال‌آوری فاطمه محیطی‌زاده را نادیده گرفت.
درباره اتفاق رخ‌داده برای محیطی‌زاده، مسئولیت اصلی متوجه سه ضلع ماجراست: ورزشکار، مربی و کمیته کنترل‌کننده میزبان. طبق مقررات، اگر ضخامت لژ کفش از دو سانتی‌متر بیشتر باشد، دونده اجازه استفاده از آن را در مسابقه پرش طول ندارد و دیسکالیفه می‌شود. با این حال، چرا کسی نبود تا به این ورزشکار اطلاع دهد که کفشش استاندارد نیست؟
باید اذعان کرد که در درجه اول، خود محیطی‌زاده مقصر است؛ زیرا با قوانین کاملاً آشنایی داشت. پس از او، نوبت به مربی‌اش می‌رسد. محیطی‌زاده تنها دونده‌ای بود که مربی اختصاصی خود را به همراه داشت. پس از این دو نفر، مسئول کنترل کفش در کمیته فنی میزبان از ژاپن قرار می‌گیرد که پیش از آغاز رقابت، کفش ورزشکار را بررسی و تأیید کرده است. اگر کفش او ایراد فنی داشت، چرا مجوز حضور در مسابقه صادر شد؟
پس از لیلا رجبی که اگرچه ایرانی‌الاصل نبود و برای اولین بار بانوان دوومیدانی ایران را صاحب مدال کرد، سال‌ها بود که دختران ما در چنین میدان‌های بزرگی رنگ مدال را ندیده بودند. اما حالا زهرا زارعی دست به کار بزرگی زد و با عملکرد فوق‌العاده‌اش مدال نقره را به گردن آویخت. ورزشکاری که از مناطق محروم و بدون برخورداری از سرانه ورزشی مناسب، خود را به نایب‌قهرمانی آسیا رساند. این موفقیت نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری در بخش بانوان، با توجه به انگیزه بالای آنان، اثربخش است و می‌تواند سبد مدال‌های ایران را پربارتر کند.
دوومیدانی رشته‌ای بسیار بزرگ است و باید نظام مدیریتی ورزش کشور بپذیرد که شنا، دوومیدانی و تیراندازی ظرفیت کسب مدال‌های فراوانی دارند و باید در اولویت اول مدیران باشگاهی و ورزشی قرار گیرند. از این طریق می‌توان رتبه کاروان ورزشی ایران را در رویدادهایی مانند المپیک و بازی‌های آسیایی ارتقا داد.
برای تحقق این اهداف، باید کمپ‌های ورزشی تجهیز شوند و شرایط مناسبی برای منابع انسانی، بویژه مربیان، فراهم آید تا بتوانند روی رده‌های پایه تمرکز کنند. مدال‌آوری اهمیت دارد، اما نباید کار روی پایه را فراموش کرد.