محمدرضا طیبی، پرتابگر تیم ملی دو و میدانی درگفت‌و‌گو با «ایران»:

طلا پایان رویا نیست؛ تازه اول راه است

گروه ورزشی/ محمدرضا طیبی با ثبت رکوردی طلایی در ناگویا، پس از ۵۲ سال بار دیگر نام پرتاب وزنه ایران را در آسیا بر سر زبان‌ها انداخت. پرتابگر قائمشهری در اولین تجربه حضورش در بازی‌های آسیایی، با آمادگی، تمرکز و شناخت دقیق رقبا، از سد قهرمانان هند و عربستان گذشت و هفتمین مدال طلای کاروان فرشتگان میناب را به ارمغان آورد. او که دو سال برای رسیدن به این موفقیت برنامه‌ریزی کرده بود، حالا قهرمانی آسیا و جهان و کسب سهمیه و مدال المپیک را دنبال می‌کند.
محمدرضا طیبی در گفت‌وگو با «ایران» درباره این موفقیت تاریخی می‌گوید: «برای من مایه افتخار است که یک پرتابگر ایرانی بعد از ۵۲ سال مدال طلا گرفت. البته ما، یعنی کادر فنی و فدراسیون، برای این طلا دو سال تمام زحمت کشیدیم و برنامه‌ریزی دقیقی انجام دادیم. به همین دلیل، از قبل فکر می‌کردم قهرمان بازی‌ها شوم؛ چراکه همه دست به دست هم داده بودند تا این اتفاق قشنگ رقم بخورد. حتی روزهایی بود که احسان حدادی سر تمرینم حاضر می‌شد و نکات خاص و تجربیات لازم را به من منتقل می‌کرد. خدا هم در حقم لطف کرد تا این کار بزرگ رقم بخورد. امیدوارم شایسته این لطف باشم و بتوانم الگوی دیگران شوم.»
این پرتابگر ایرانی برای کسب مدال طلا آمادگی کاملی داشت و حتی باران شدید ناگویا نیز نتوانست مانع موفقیتش شود. او دراین‌باره توضیح می‌دهد: «درست است که برای اولین بار بازی‌های آسیایی را تجربه می‌کردم، اما رقبایم را می‌شناختم. پرتابگر هندی، سینگ تیجیندر، رکورددار بازی‌ها بود و پرتابگر عربستانی هم به‌ عنوان قهرمان آسیا با آمادگی کامل آمده بود. من قبلاً با همه پرتابگران وزنه مسابقه داده بودم و با آرامش رقابت کردم.»
طیبی درباره شرایط جوی مسابقه نیز می‌گوید: «در تمرینات، پرتاب در شرایط بارانی را شبیه‌سازی کرده و دایره پر از آب را امتحان کرده بودم. می‌دانستم چطور کار کنم تا پایم لیز نخورد. روز مسابقه باران بسیار شدید بود، اما نتوانست مانع هدفم شود و رکورد بازی‌ها را هم به میزان ۶ سانتی‌متر ارتقا دادم.»
او حالا به اهداف بزرگ‌تری فکر می‌کند و می‌گوید: «باید برای قهرمانی آسیا و جهان در سال آینده آماده شوم. برای کسب سهمیه المپیک و حتی مدال المپیک هم برنامه دارم. همه ورزشکاران در پس ذهنشان آرزوی طلای المپیک را دارند و من هم از روز اولی که پرتاب وزنه را شروع کردم، این آرزو را داشتم.»