در حافظه موقت ذخیره شد...
زهرا زارعی، ملی‌پوش تیم ملی دوومیدانی در گفتوگو با «ایران»:
در منوجان پیست نداریم، اما رویای المپیک دارم
مهری رنجبر/ زهرا زارعی، دوومیدانی را دیر شروع کرد، اما خیلی زود توانست نامش را در میان مدال‌آوران ورزش ایران ثبت کند. دختر منوجانی که روزگاری به دلیل نبود امکانات در شهرش از تمرین در پیست استاندارد محروم بود، در اولین حضورش در بازی‌های آسیایی، مدال نقره ۴۰۰ متر زنان را به دست آورد. او حالا پس از تجربه ایستادن روی سکوی نایب قهرمانی آسیا، هدف بزرگ‌تری را دنبال می‌کند؛ کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ و تلاش برای رسیدن به مدالی که سال‌ها در تصویر ذهنی‌اش داشته است. زارعی در گفتوگو با «ایران» از مسیر دیرهنگام ورودش به دوومیدانی، تجربه حضور در ناگویا و رویای المپیک می‌گوید.
نایب قهرمان ۴۰۰ متر زنان بازی‌های آسیایی، در اولین حضورش در این رقابت‌ها در میدانی بزرگ کنار ستاره‌های آسیا و قهرمان جهان دوید. ناگویا سومین میدان بین‌المللی او بود و کسب مدال نقره، اولین مدال زنان دوومیدانی ایران در این دوره از بازی‌ها را برایش به خاطره‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل کرد.
او درباره شرایط مسابقه و استرسی که پیش از رقابت داشت، توضیح می‌دهد:«برای مسابقه استرس داشتم، اما با پایان دور مقدماتی، استرسم هم تمام شد و در فینال خیلی راحت دویدم. جو مسابقه هم اذیتم نکرد. برعکس، من شلوغی را دوست دارم، چون به من انگیزه می‌دهد و باعث می‌شود بیشتر تلاش کنم. همین اتفاق در فینال ۴۰۰ متر افتاد. در قسمت پایانی مسابقه و با تشویق تماشاگران، تازه موتورم روشن شد. در ۱۰۰ متر آخر بیشتر تلاش کردم و از خط پایان گذشتم. در نهایت بعد از دونده بحرینی دوم شدم.» زارعی درباره شناخت از رقبایش می گوید: «رقبایم را از قبل می‌شناختم. سرآمد همه آنها دونده بحرینی بود که قهرمان شد؛ دونده‌ای که اصالت آفریقایی دارد و برای بحرین مسابقه می‌دهد. دونده ازبکستانی هم در دور مقدماتی با من همگروه بود و بعد از من در جایگاه دوم گروه قرار گرفت. او در مقدماتی ۲۰۰ متر هم دوید، اما مصدوم شد.» این دونده پیش از آغاز رقابت‌ها، با بررسی رکوردهای آسیایی، برای خودش شانس کسب مدال قائل بود و در این باره توضیح می دهد:«وقتی رکوردهای دوندگان ۴۰۰ متر آسیا را بررسی می‌کردم، از خودم انتظار مدال داشتم. البته وقتی در مسابقه شرایط را از نزدیک دیدم، کمی تردید کردم، اما از تلاشم کم نکردم و در نهایت به خواسته‌ام رسیدم.»
با وجود این، رویای زارعی فراتر از مدال نقره بود. او همیشه خودش را روی سکوی اول تصور می‌کرد:«همیشه تصویر ذهنی‌ام این بود که روی سکوی اول بایستم و مدال طلا را به گردنم بیندازند. می‌دانستم با حضور دونده بحرینی که قهرمان جهان است، کار راحتی ندارم، اما به خودم انرژی مثبت می‌دادم و می‌دانستم نباید کم بیاورم.» زارعی درباره سهمیه المپیک ۲۰۲۸ نیز می گوید:«هدفم کسب سهمیه المپیک است. می‌دانم کار خیلی سختی دارم، اما ناامید نمی‌شوم و تمام تلاشم را می‌کنم تا ابتدا سهمیه را بگیرم و بعد برای مدال المپیک بجنگم. می‌دانم حرف زدن درباره آن راحت‌تر از رسیدن به آن است، اما این هدف من است و برایش از جان مایه می‌گذارم.» داستان ورود زارعی به دوومیدانی، قصه علاقه‌ای قدیمی است که سال‌ها فرصت شکوفایی پیدا نکرد:«از بچگی دویدن را دوست داشتم، اما نه شرایط برای شروع فراهم بود و نه در شهرمان امکاناتی وجود داشت. وقتی دانشجو شدم، در المپیاد دانشجویی در مواد پرش طول و ۴۰۰ متر مسابقه دادم و اول شدم. بعد حدود دو سال دوومیدانی را کنار گذاشتم و دیگر پیگیری نکردم.
چون خیلی این رشته را دوست داشتم، مربی دانشگاه مرا به یکی از مربیان هیأت معرفی کرد و این‌طور دوباره به دوومیدانی برگشتم، بعد هم به کمپ تیم‌های ملی دعوت شدم.» با وجود مدال آسیایی و هدفگذاری برای المپیک، نبود امکانات همچنان دغدغه اصلی اوست؛ دغدغه‌ای که از شرایط ورزشکاران در شهر زادگاهش حکایت دارد:«در منوجان کرمان هیچ امکاناتی برای دوومیدانی نیست و حتی استعدادیابی هم انجام نمی‌شود. من در بیابان‌های اطراف شهر و پای کوه تمرین می‌کنم.»
