در حافظه موقت ذخیره شد...
چرخشی تاریخی در نیمکتها
سهم خارجیها به صفر رسید
نگاهی آماری به ۲۵ دوره پیشین نشان میدهد که حضور مربیان خارجی همواره بخشی جداییناپذیر از لیگ برتر ایران بوده است. در دورههای ابتدایی (فصل اول تا پنجم)، بهطور میانگین در هر فصل بین ۳ تا ۵ مربی خارجی روی نیمکتها حضور داشتند؛ یعنی حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد تیمها. در بازه میانی لیگ (دوره ششم تا پانزدهم)، این روند صعودی شد و در برخی فصول تعداد مربیان خارجی به ۶ تا ۸ نفر نیز رسید؛ معادل نزدیک به ۳۵ تا ۴۵ درصد تیمها. اوج این حضور را میتوان در فاصله دورههای شانزدهم تا بیستودوم مشاهده کرد؛ جایی که در چند فصل، بیش از ۸ مربی خارجی بهطور همزمان در لیگ فعالیت داشتند و نسبت آنها به مربیان ایرانی به حدود ۵۰-۵۰ نزدیک شد.
اما از دوره بیستوسوم به بعد، روندی معکوس آغاز شد. محدودیتهای ارزی، پروندههای حقوقی بینالمللی و افزایش هزینههای قراردادهای خارجی، موجب شد تعداد مربیان خارجی به شکل محسوسی کاهش یابد؛ بهگونهای که در دوره بیستوسوم حدود ۴ مربی خارجی، در دوره بیستوچهارم ۳ مربی و در دوره بیستوپنجم تنها ۲ مربی خارجی در لیگ حضور داشتند. اکنون در دوره بیستوششم، این عدد برای اولینبار در تاریخ لیگ برتر به صفر رسیده است. در مجموع ۲۵ دوره گذشته، میانگین حضور مربیان خارجی در هر فصل حدود ۵ نفر بوده است؛ یعنی نزدیک به ۳۰ درصد نیمکتها. در مقابل، مربیان ایرانی همواره اکثریت را تشکیل دادهاند، اما هرگز به انحصار کامل نرسیده بودند؛ رخدادی که امسال برای اولینبار رقم خورده است و باید دید تا پایان فصل نیز تداوم خواهد داشت یا خیر. در یک جمعبندی ساده، شرایط کنونی نیمکت تیمهای حاضر در لیگ بیستوششم را میتوان با عبارت «لیگ کاملاً ایرانی» توصیف کرد؛ پدیدهای بیسابقه در تاریخ لیگ برتر. این تغییر، بیش از آنکه صرفاً انتخابی فنی باشد، بازتابی از شرایط اقتصادی و مدیریتی فوتبال ایران است؛ شرایطی که اکنون لیگ را به آزمایشگاهی تمامعیار برای سنجش توان مربیان داخلی تبدیل
کرده است.
