در حافظه موقت ذخیره شد...
سخنگوی دولت در یادداشت اختصاصی: لامرد نباید فراموش شود
با گذشت ماهها از آن حمله آثار آن همچنان در زندگی مردم لامرد جاری است. اگرچه صدای انفجارها خاموش شده، اما پیامدهای آن هنوز پایان نیافته است. برای خانوادههای جانباختگان جای خالی عزیزانشان هر روز تکرار میشود و برای بسیاری از مجروحان، نبرد اصلی تازه پس از آن روز آغاز شده است؛ نبردی با درد، درمان، توانبخشی و بازگشت به زندگی عادی. آنچه در لامرد رخ داد، تنها یک حادثه در گذشته نیست؛ واقعیتی است که هنوز در زندگی دهها خانواده ادامه دارد.
روایتهایی که این روزها از لامرد منتشر میشود، یادآور این واقعیت است که پشت هر آمار یک زندگی قرار دارد؛ مادری که دیگر در کنار فرزندش نیست، کودکی که دوران کودکیاش با درد درمان گره خورده، جوانی که درگیر ماهها توانبخشی است و خانوادهای که ناگهان با فقدانی جبرانناپذیر روبهرو شده است. همین روایتهاست که اجازه نمیدهد رنج انسانها در میان اعداد و گزارشها گم شود. حمله به مناطق مسکونی و هدف قرار دادن غیرنظامیان، فارغ از هر توجیهی، محکوم و یک جنایت جنگی است. هیچ هدف سیاسی یا نظامی نمیتواند آسیب رساندن به مردم عادی را توجیه کند. آنچه در لامرد رخ داد، تنها یک حمله نظامی نبود؛ حمله به امنیت، آرامش و زندگی مردمی بود که در خانههای خود، در یک سالن ورزشی، در مسیر خرید یا در کنار خانوادههایشان مشغول زندگی بودند. در چنین شرایطی مسئولیت نهادهای عمومی و دستگاههای اجرایی تنها به امدادرسانی در روزهای اول محدود نمیشود. حمایت درمانی، توانبخشی، رسیدگی روانی و اجتماعی و پیگیری مستمر وضعیت آسیبدیدگان وظیفهای است که باید با جدیت ادامه یابد. دولت خود را متعهد میداند در کنار خانوادههای آسیبدیده بماند و برای رفع مشکلات و کاستیهای موجود از هیچ تلاشی دریغ نکند. البته هیچ حمایت و خدمتی نمیتواند جای خالی عزیزانی را که از میان ما رفتهاند پر کند. هیچ واژهای نمیتواند اندوه مادری را که فرزندش را از دست داده یا کودکی را که چشمانتظار بازگشت مادرش است، جبران کند. اما میتوان و باید اطمینان داد که این خانوادهها در مسیر دشوار پیش رو تنها نخواهند ماند. لامرد نباید صرفاً نامی در گزارشها یا آماری در میان اخبار باشد؛ لامرد نماد رنج انسانهای بیگناهی است که قربانی خشونتهای نظامی غیرقابل توجیه شدند. شاید یکی از نگرانیهای خانوادههای آسیبدیده این باشد که با گذشت زمان، رنج آنان از یادها برود. اما نباید چنین شود. در روزهای جنگ در سفر به میناب پیام حمایت رئیسجمهوری و دولت را به مردم آسیبدیده آن منطقه رساندم، اما به دلایل مختلف فرصت حضور در لامرد و دیدار مستقیم با خانوادههای جانباختگان و مجروحان این حادثه و رساندن پیام دولت به این عزیزان فراهم نشد. این دین اخلاقی و انسانی همچنان بر دوش ما باقی است؛ زیرا شنیدن بیواسطه درد مردم و همراهی با آنان بخشی از مسئولیت ماست. لذا امروز با رساندن پیام رئیسجمهوری محترم و اعضای دولت به این عزیزان و خانوادههای داغدار لامرد، یاد جانباختگان این حادثه را گرامی میداریم، برای مجروحان آرزوی سلامتی و بهبودی داریم و بار دیگر حمله به مردم بیدفاع و مناطق مسکونی را با صراحت محکوم میکنیم. لامرد تنها نام یک شهر نیست؛ نام زخمی است که بر وجدان همه ما ایرانیان و البته بشریت، نشسته است؛ زخمی که با گذشت زمان نباید کمرنگ شود و مسئولیت ما این است که نه آن را فراموش کنیم و نه اجازه دهیم فراموش شود.
