بیش از 100 روز از آغاز جنگ 40‌روزه علیه ایران می‌گذرد، جنگی که در طول آن، ارتش ایالات متحده جنایت‌های بی‌شمار و فاجعه‌باری را علیه مردم ایران رقم زد. با این حال، در فضای رسانه‌ای و افکار عمومی، تنها تعداد محدودی از این حوادث مورد توجه گسترده قرار گرفته و بسیاری از جنایات دیگر، با وجود ابعاد انسانی و فنی قابل‌توجه، در سایه سایر اخبار باقی مانده‌اند.
در میان این اقدامات ضدبشری ایالات‌متحده در ایران، نام مدرسه شجره طیبه میناب به دلیل ابعاد فاجعه‌بارتری که داشته، بیش از دیگر موارد مطرح شده است، اما همزمان با این فاجعه، در نقطه‌ای دیگر از جنوب کشور نیز حمله‌ای صورت گرفت که اگرچه کمتر در کانون‌توجه قرار گرفت، اما بررسی جزئیات آن نشان می‌دهد با حادثه‌ای مواجه بوده‌ایم که از منظر انسانی و نظامی، اهمیت بسیار زیادی دارد. این حادثه در شهرستان لامرد استان فارس رخ داد؛ جایی که یک مجموعه ورزشی و محیط اطراف آن که اساساً غیرنظامی بودند، هدف حمله آمریکا قرار گرفت.
حمله به لامرد تنها چند ساعت پس از وقایع میناب انجام شد. هدف این حمله یک سالن ورزشی و محدوده پیرامونی آن، از جمله یک دبستان در نزدیکی محل اصابت بود. تصاویر و شواهد موجود نشان می‌دهد در زمان وقوع حمله، تعدادی از بانوان ورزشکار در سالن حضور داشته‌اند. در پی این حمله دست‌کم 21 نفر از شهروندان غیرنظامی به شهادت رسیدند. در میان قربانیان؛ کودکان، نوجوانان و بانوان ورزشکار دیده می‌شد.
طبق تصاویر موجود از لحظه حمله و بر اساس تحلیل‌های انجام‌شده روی این تصاویر، سلاحی که آمریکا در این حمله به ‌کار برده، یک موشک بالستیک کوتاه‌برد پیشرفته موسوم به «Precision Strike Missile» یا PrSM بوده است. یکی از جدیدترین محصولات صنعت تسلیحاتی آمریکا که توسط شرکت لاکهید مارتین توسعه‌ یافته و به عنوان جایگزین سامانه‌های قدیمی‌تر مانند ATACMS طراحی شده است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این سلاح، برد عملیاتی آن حدود 400 مایل، معادل بیش از 600 کیلومتر است؛ قابلیتی که امکان هدف قرار دادن اهداف دوردست را با دقت بالا فراهم می‌کند. همین ویژگی باعث شده PrSM یکی از مهم‌ترین پروژه‌های موشکی سال‌های اخیر آمریکا محسوب شود.
اما آنچه بیش از مشخصات برد و دقت، درباره حادثه لامرد اهمیت پیدا می‌کند، نحوه عملکرد کلاهک این موشک است. 
بر خلاف بسیاری از موشک‌های متعارف که با برخورد مستقیم به هدف منفجر می‌شوند، PrSM به‌گونه‌ای طراحی شده که در ارتفاعی اندک بالاتر از هدف منفجر شود و حجم زیادی از ترکش‌های فلزی، از جمله گلوله‌های تنگستنی را در سطح گسترده‌ای پراکنده کند. 
این ویژگی، آن را به سلاحی بسیار مؤثر علیه انسان‌ها و اهداف فاقد زره تبدیل می‌کند اما در عین حال، در صورت استفاده در محیط‌های مسکونی، می‌تواند به‌‌سرعت به تلفات گسترده غیرنظامیان منجر شود؛ دقیقاً مشابه اقدامی که ارتش آمریکا در لامرد انجام داد. به بیان دیگر، تمرکز اصلی این نوع انفجار نه بر تخریب یک سازه خاص، بلکه بر گسترش دامنه اثر ترکش‌ها در محیط پیرامونی است.
«در تصاویر منتشرشده از آثار حمله جنایتکارانه آمریکا به لامرد، دیوارها و سطوح ساختمان‌ها مملو از سوراخ‌های ریز و متراکم هستند؛ الگویی که به‌ گفته کارشناسان تسلیحات، ناشی از برخورد ترکش‌های فلزی پرسرعت است. همچنین نبود یک گودال انفجاری بزرگ که در انفجارهای زمینی معمول است، فرضیه انفجار در هوا را تقویت می‌کند.» روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز در گزارشی که اواخر فروردین‌ماه در این‌باره منتشر کرد، با اعلام این جزئیات نوشت: «چنین اقدامی از سوی آمریکایی‌ها معمول است؛ چه آنکه در جنگ‌های گذشته، پنتاگون گاهی از سلاح‌های در حال‌ توسعه در میدان نبرد برای «ارزیابی عملیاتی» استفاده کرده است.»
طبق گزارش‌های موجود، PrSM پیش از آنکه علیه مجموعه ورزشی لامرد مورد استفاده قرار گیرد، در مراحل آزمایش، ارزیابی و توسعه قرار داشته و حمله به لامرد اولین مورد استفاده عملیاتی آن محسوب می‌شده است.
اساساً همین مسأله است که ابعاد فاجعه را دوچندان می‌کند. موضوع تنها شهادت مردم غیرنظامی ایران یا هدف قرار گرفتن یک مجموعه ورزشی نیست، بلکه بحث بر سر استفاده از یک سلاح جدید و آزمایش‌نشده در محیطی است که قربانیان آن را شهروندان عادی تشکیل می‌دادند. از این منظر، حادثه لامرد نه فقط یک حمله نظامی، بلکه نمادی از خوی ضدانسانی و توحش ارتش آمریکاست که از فرصت حملات تجاوزکارانه به ایران، برای آزمایش سلاح‌های غیرمتعارف استفاده کرد.