مجید حاتمی
کارشناس کشتی

عبدالله موحد را همه به‌عنوان کشتی‌گیر «جگردار» می‌شناسند. او پیش از آن‌که نام حمید سوریان، فرنگی‌کار وزن ۵۵ کیلو، به‌واسطه هفت مدال المپیک و جهان بر سر زبان‌ها بیفتد، سال‌ها سلطان بلامنازع کشتی ایران بود؛ قهرمانی که شش سال پیاپی، طلای جهان و المپیک را در وزن ۶۸ کیلو به خود اختصاص داد.
 اتفاقی شگفت‌انگیز که یکی از رازهای بزرگ آن، پرهیز او از خوردن غذاهای لذیذ بود.
موحد برای تداوم موفقیت، خورد و خوراک خود را با وزنش هماهنگ می‌کرد. او حتی از غذاهایی که دوست داشت صرف‌نظر می‌کرد تا وزنش ثابت بماند. کشتی‌گیران انگشت‌شماری مانند کارلین در سنگین‌وزن یا سایتی‌اف، توانسته‌اند به چنین انضباطی دست یابند.
اخلاق‌مداری از ویژگی‌های بارز او بود؛ به‌گونه‌ای که هرگز در درگیری‌های میان تیم ملی و فدراسیون دخالت نمی‌کرد. شاید حمید سوریان و حسن یزدانی نیز همچون او افتخارآفرین بوده‌اند، اما تفاوت موحد با آنان در تداوم مدال‌آوری طی شش سال پیاپی است؛ در حالی که سوریان و یزدانی مدال‌های خود را به‌صورت مستمر کسب نکرده‌اند.
در تاریخ کشتی ایران، رویارویی غول‌هایی چون علیرضا سوخته‌سرایی و علیرضا سلیمانی، محمدرضا نوایی و سید عباسی، حسن یزدانی و کامران قاسم‌پور، محمد طلایی و علیرضا دبیر و نیز رسول خادم و عباس جدیدی، غالباً به کری‌خوانی کشیده شده و حتی بر روابط آنها تأثیر گذاشته و گاه به اختلاف  انجامیده است.
اما عبدالله موحد، با وجود رقابت و حتی مبارزه با منصور برزگر، هرگز وارد چنین حاشیه‌هایی نشد.
موحد زندگی سالمی داشت. او سال‌ها با غلام طبرستانی رقابت می‌کرد؛ طبرستانی در تمرین، همه فنون را بر موحد اجرا می‌کرد، اما در مسابقه این موحد بود که در چند ثانیه او را ضربه می‌کرد. از همین‌رو، همگان عبدالله موحد را کشتی‌گیری «جگردار» می‌دانستند.