در حافظه موقت ذخیره شد...
نگاهی به کارنامه پرافتخار زندهیاد عبدالله موحد، قهرمان پرآوازه کشتی ایران
اعجوبه تکرارنشدنی
زندگیاش نیز به همین اندازه کمصدا و دقیق پیش رفت؛ از دل تمرینهای سخت و امکاناتی که با استانداردهای امروز قابل مقایسه نیست، شخصیتی شکل گرفت که کمتر سخن میگفت و بیشتر حل میکرد؛ بیشتر میفهمید تا آنکه نمایش دهد. او به نسلی تعلق داشت که قهرمانی را نه انتخاب، بلکه رسالت میدانست و همین نگاه از او چهرهای ساخت که پیروزیهایش اغلب بدون هیاهو و با نوعی قطعیت سرد رقم میخورد؛ گویی نتیجه پیش از آغاز مبارزه تعیین شده است.
او نه فقط بر حریفانش غلبه کرد، بلکه معیاری ساخت که پس از او نیز ماندگار ماند؛ معیاری که هر کشتیگیری، آگاهانه یا ناآگاهانه، خود را با آن میسنجد. درگذشتش را میتوان پایان یک زندگی دانست، اما دشوار است آن را پایان یک حضور تلقی کرد؛ چراکه آنچه از او باقی مانده، صرفاً خاطره نیست، بلکه نوعی فهم از «چگونه بردن» است که در تار و پود کشتی تنیده شده است. شاید به همین دلیل است که با رفتنش چیزی از این رشته کم نمیشود، بلکه برعکس، روشنتر میشود که چه چیزی را از دست دادهایم؛ نه فقط یک قهرمان، بلکه الگویی که بیآنکه ادعا کند، تعریف پیروزی را تغییر داد.
عبدالله موحد را اگر در متن افتخاراتش بازخوانی کنیم، با یکی از درخشانترین کارنامههای تاریخ کشتی آزاد روبهرو میشویم؛ قهرمانی که در وزن ۷۰ کیلوگرم (در آن زمان ۷۰ و ۶۸ کیلوگرم) برای سالها در عمل بیرقیب بود و توانست نام خود را در بالاترین سطح این رشته تثبیت کند. او در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مدال طلای المپیک دست یافت؛ نقطهای که برای بسیاری پایان مسیر است، اما برای موحد تنها یکی از ایستگاههای اوج بود. پیش از آن و پس از آن، در رقابتهای جهانی کشتی پنج بار بر سکوی اول ایستاد (۱۹۶۵ منچستر، ۱۹۶۶ تولیدو، ۱۹۶۷ دهلینو، ۱۹۶۹ مار دل پلاتا و ۱۹۷۰ ادمونتون) و در عمل دورهای طلایی و کمنظیر را
رقم زد.
در رقابتهای قارهای نیز او در بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ به مدال طلا رسید و نشان داد برتریاش محدود به یک میدان یا یک نسل خاص نیست. آنچه این افتخارات را متمایز میکند، تنها تعداد آنها نیست، بلکه کیفیت پیروزیهاست؛ موحد در بسیاری از این رقابتها، بدون واگذاری امتیازهای سنگین و با تسلط کامل بر جریان مبارزه به قهرمانی رسید، گویی فاصلهای فنی میان او و دیگران وجود داشت که بهسادگی پرشدنی نبود.
این کارنامه درخشان، او را به یکی از ستونهای اصلی تاریخ کشتی ایران و حتی جهان تبدیل کرد؛ قهرمانی که نهتنها مدالهای بزرگ را فتح کرد، بلکه با تداوم موفقیت در بالاترین سطح، معنای «سلطه» را در کشتی آزاد به نمایش گذاشت. روحش شاد و یادش گرامی.
