عباس صوفی
عضو فراکسیون ورزش مجلس

یک‌شبه نمی‌توان پایه‌های ورزش را سست کرد؛ حتی برای استقلال مالی ورزش از بودجه دولت نیز نیاز به پی‌ریزی و برنامه‌ریزی وجود دارد. در حالی که کشور پس از جنگ، برای بازگشت شادابی و نشاط، بیش از هر زمان دیگری به ورزش نیازمند است، نمی‌توان از اهداف اساسی آن غافل شد. از سوی دیگر، جوانان با امید به ورزش می‌نگرند و نباید اجازه داد جنگ تأثیر منفی بر این حوزه بگذارد؛ بلکه باید با تلاشی مضاعف، فضای جامعه را از مسیر ورزش، شاداب‌تر ساخت. اتفاقاً در چنین شرایطی، دولت باید توجهی ویژه و سرمایه‌گذاری‌ای خاص در ورزش داشته باشد، نه آن‌که بودجه آن را کاهش دهد. هر میزان سرمایه‌گذاری برای جوانان در حوزه ورزش، اندک است. در حقیقت، شعار «سرمایه‌گذاری روی جوانان، سرمایه‌گذاری در بانک است» نه یک شعار، بلکه واقعیتی انکارناپذیر است. البته رعایت اصول اقتصاد مقاومتی در ورزش ضروری است و باید از ریخت‌وپاش‌ها جلوگیری کرد، اما این به معنای کشیدن ترمز ورزش از طریق کاهش بودجه نیست. توجه به حوزه ورزش همواره باید در زمره اولویت‌های کشور قرار گیرد، چرا که امید به آینده و انگیزه زندگی را در میان مردم، به‌ویژه نسل جوان، زنده نگه می‌دارد. حتی اگر ناگزیر به کاهش هزینه‌ها در بخش‌های دیگر باشیم، نباید از بودجه ورزش کاست. بی‌تردید، لازم است زیرساخت‌های ورزشی فعال‌تر شوند و اعزام‌ها و تیم‌داری نیز پویاتر دنبال شود. روحیه آسیب‌دیده مردم پس از جنگ نیازمند بازسازی است و چه ابزاری بهتر از ورزش برای این هدف وجود دارد؟ هنگامی که مردم در زمان جنگ به صحنه آمدند، باید از همگرایی و وحدت آنان بهره برد؛ این ظرفیت در ورزش نیز قابل استفاده است.
فراموش نکنیم که ورزش، حتی از نان شب نیز ضروری‌تر و گامی جلوتر از درمان است. مطابق با شعار سال، «اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت و امنیت»، صرفه‌جویی در ورزش باید مدنظر قرار گیرد؛ نه فقط در شرایط جنگی، بلکه در وضعیت عادی نیز این اصل ضروری است. با این حال، صرفه‌جویی نباید بهانه‌ای برای بی‌توجهی به تکمیل زیرساخت‌های نیمه‌تمام، کاهش اعزام‌ها، تضعیف تیم‌داری یا عدم پرداخت پاداش به قهرمانان شود.
در این میان، شاید تنها حوزه‌ای که صرفه‌جویی در آن توجیه‌پذیر است، قرارداد با نیروهای خارجی باشد. چه‌بسا بهتر باشد باشگاه‌ها به‌جای استفاده از مربیان و بازیکنان خارجی درجه‌دو، به مربیان داخلی و بازیکنان ایرانی اعتماد کنند. متأسفانه، برخی فدراسیون‌ها به‌جای برگزاری دوره‌های دانش‌افزایی با حضور مدرسان بین‌المللی یا اعزام مربیان به سمینارهای آموزشی، اقدام به جذب مربیان خارجی می‌کنند؛ هرچند در برخی رشته‌ها، بهره‌گیری از مربیان خارجی اجتناب‌ناپذیر است. کشور باید در حوزه ورزش بسیار پیشروتر عمل کند، چرا که سرمایه‌گذاری روی جوانان، ارزشی بنیادین دارد و نباید به بهانه صرفه‌جویی، این حوزه را نادیده گرفت. می‌توان سیاست‌های انقباضی و صرفه‌جویی را در سایر بخش‌ها اعمال کرد، اما رویکردی سلیقه‌ای و ناپخته در قبال ورزش، به‌هیچ‌وجه پذیرفتنی نیست.