در حافظه موقت ذخیره شد...
سخنگوی دولت :
مسیر درست گفتوگوی مؤثر و عقلانیت است، نه خشم و پرخاش
دولت بار دیگر تأکید میکند که دانشجو حق اعتراض دارد. دانشجو عنصری فعال، جوان، نقاد و اثرگذار است و نمیتوان از او انتظار بیتفاوتی داشت. دانشگاه محل پرسشگری و طرح دغدغههای اجتماعی است و شنیدن صدای دانشجو، بخشی از مسئولیت حکمرانی محسوب میشود. ما باور داریم که نه علم باید تعطیل شود و نه شنیدن صدای معترضان متوقف.
در عین حال، نکته این است که در این میان مسئولیت مشترکی نیز برعهده همه ماست. شرایط احساسی جامعه نباید ما را از مرزهای روشن عبور دهد. مقدسات و پرچم کشور از خطوط قرمزی هستند که حتی در اوج عصبانیت نیز نباید مخدوش شوند. جامعهای که داغ دارد، بیش از هر زمان دیگری به همبستگی و خویشتنداری نیازمند است. حفظ شأن دانشگاه و حرمت نمادهای ملی، بخشی از همین مسئولیت جمعی است.
ما اضطراب ها و نگرانیها را درک میکنیم. انکار احساسات راهحل نیست. اما مسیر فرهیختگی، تنها از دل خشم عبور نمیکند؛ بخشی از آن با تحمل و مدارا و بخشی دیگر با دانایی و خردورزی شکل میگیرد. دانشگاه باید مظهر همین عقلانیت باشد. قشر دانشجو نیز نشان داده است که از بلوغ و هوشیاری لازم برای تشخیص مرز میان مطالبهگری مسئولانه و رفتارهای آسیبزا برخوردار است.
در این میان، یک اصل اساسی دیگر نیز هست که نباید فراموش شود: حفظ امنیت دانشجویان. صیانت از جان، آرامش و امنیت روانی دانشجویان وظیفه قطعی و غیرقابل اغماض نهادهای مسئول است. دانشگاه باید محیطی امن برای آموزش، گفتوگو و حتی اعتراض قانونی باشد. هیچ دانشجویی نباید احساس ناامنی کند و هیچ آسیبی نباید متوجه آیندهسازان این کشور شود. حفاظت از دانشجویان، پیششرط هر گفتوگویی است.
مسیر درست، گفتوگوی مؤثر و عقلانیت است، نه خشم و پرخاش. تجربههای پیشین نشان داده است که تشدید هیجانها به حل مسائل کمکی نمیکنند. آنچه میتواند به کاهش فاصلهها و ترمیم اعتماد کمک کند، ایجاد بسترهای گفتوگوی مستقیم، شنیدن بیواسطه مطالبات و پاسخگویی شفاف است. ما باید بهسمت گفتوگویی حرکت کنیم که در آن هم کرامت دانشجو حفظ شود و هم آرامش دانشگاه.
دانشگاه باید همزمان دو مأموریت را پیش ببرد: استمرار علم و تقویت گفتوگو. تعطیلی آموزش، خسارتی ملی است؛ همانگونه که نادیده گرفتن صداها نیز هزینههای اجتماعی در پی دارد. هنر امروز ایجاد تعادل میان این دو است.
باور ما روشن است: در شرایط دشوار بیش از هر زمان به عقلانیت جمعی نیاز داریم. دانشگاه میتواند پیشقراول این عقلانیت باشد؛ با حفظ حرمت خود، با صیانت از امنیت دانشجویان و با تبدیل خشم به گفتوگو. راه عبور از التهاب، خرد، مدارا و مسئولیتپذیری است.
