بی‌مهری به رشته‌های مادر

محسن رضوانی
رئیس فدراسیون شنا و ورزش‌های آبی
حمایت مالی از ورزشکاران نخبه در مسیر المپیک، فرصتی ارزشمند برای آماده‌سازی قهرمانان و کاهش دغدغه‌های مالی آنهاست؛ حمایتی که می‌تواند نقش مهمی در تمرکز ورزشکاران بر تمرین و کسب سهمیه داشته باشد.
طبق روال دوره‌های گذشته، کمیته ملی المپیک برای حضور در بازی‌های لس‌آنجلس ۲۰۲۸، ۱۲ ورزشکار را برای دریافت بورسیه IOC معرفی کرده است. در فهرست معرفی‌شده، ورزشکارانی از رشته‌های تکواندو، کشتی، تیراندازی با کمان، سنگ‌نوردی، وزنه‌برداری، روئینگ، تیراندازی و شمشیربازی حضور دارند؛ اما جای برخی رشته‌های مهم و پایه ورزش ایران خالی است.
دوومیدانی، به‌عنوان مادر ورزش‌ها و یکی از پرمدال‌ترین رشته‌های المپیک، در سه دوره گذشته بازی‌ها، یعنی ریو ۲۰۱۶، توکیو ۲۰۲۰ و پاریس ۲۰۲۴، نماینده‌ای در کاروان ایران داشته است، اما در فهرست جدید بورسیه‌ها سهمی ندارد.
ژیمناستیک نیز شرایط مشابهی دارد. رشته‌ای که می‌توان آن را الفبای بسیاری از مهارت‌های ورزشی دانست. مدال نقره مهدی الفتی در ناگویا بار دیگر ظرفیت‌های این رشته را به نمایش گذاشت؛ مدالی ارزشمند که انتظار می‌رفت در ارزیابی‌های حمایتی نیز مورد توجه قرار بگیرد، اما نام الفتی در میان بورسیه‌بگیران دیده نمی‌شود.
شنا نیز یکی دیگر از رشته‌های مادر و پرمدال المپیک است. هرچند این رشته در ایران سال‌ها با محدودیت‌هایی روبه‌رو بوده، پیشرفت شناگران مستعد در سال‌های اخیر امیدها را برای حضور در لس‌آنجلس زنده کرده است. امیر مطاعی از جمله شناگرانی است که امید می‌رود تا عید سهمیه مستقیم المپیک را کسب کند. سام واژیر نیز دیگر استعداد شناست که مسیر او برای کسب سهمیه در سال ۲۰۲۷ مشخص خواهد شد.
نکته قابل تأمل اینکه دوومیدانی، ژیمناستیک و شنا در المپیک پاریس نماینده داشتند، اما در فهرست جدید بورسیه‌ها جایی به آنها اختصاص داده نشده است. پرسش اینجاست که معیار کمیته ملی المپیک برای انتخاب این ۱۲ ورزشکار چه بوده و عملکرد گذشته، شانس کسب سهمیه یا احتمال مدال‌آوری چه جایگاهی در تصمیم‌گیری داشته است؟