«ایران» ‌ضرورت بازنگری در شیوه تخصیص بورسیه‌ ورزشکاران المپیکی را بررسی می‌کند

استعدادها زیر سایه نام‌های تکراری

سینا حسینی / توزیع بورسیه‌های ورزشی کمیته ملی المپیک در سال‌های مختلف همواره با پرسش‌ها و اعتراض‌هایی از سوی ورزشکاران، فدراسیون‌ها و اهالی ورزش همراه بوده است؛ اعتراض‌هایی که بیش از هر چیز، ضرورت بازنگری در شیوه انتخاب و تخصیص این حمایت‌ها را یادآوری می‌کند. بورسیه‌هایی که با هدف پشتیبانی از قهرمانان و فراهم کردن شرایط مناسب برای حضور موفق در بازی‌های المپیک در نظر گرفته شده‌اند، باید بر پایه معیارهای روشن، عدالت و شایسته‌سالاری توزیع شوند؛ موضوعی که به نظر می‌رسد همچنان نیازمند توجه جدی مدیران ورزش کشور است. در رشته‌های مختلف ورزشی، جوانان مستعدی حضور دارند که با وجود برخورداری از توانایی فنی، انگیزه بالا و ظرفیت دستیابی به افتخارات بین‌المللی، هنوز فرصت کافی برای دیده‌شدن و اثبات توانایی‌های خود پیدا نکرده‌اند. بی‌توجهی به این سرمایه‌های انسانی می‌تواند فرصت‌های ارزشمندی را از ورزش کشور بگیرد. بورسیه‌های المپیکی باید بستری برای شناسایی و حمایت از چنین استعدادهایی نیز باشند، نه اینکه تنها به چهره‌هایی اختصاص پیدا کنند که پیش از این بارها مورد حمایت قرار گرفته‌اند.
البته حمایت از قهرمانان باسابقه و مدال‌آور امری ضروری و قابل دفاع است، اما این حمایت نباید به بهای نادیده گرفتن نسل جدید و استعدادهای  نوظهور تمام شود. تداوم حضور نام‌های همیشگی در فهرست بورسیه‌بگیران، بدون ارزیابی دقیق شرایط فعلی، روند پیشرفت و ظرفیت آینده ورزشکاران، می‌تواند این تصور را ایجاد کند که فرصت برخورداری از حمایت‌های ویژه برای همه به یک اندازه فراهم نیست. چنین برداشتی بویژه در میان ورزشکاران جوانی که سال‌ها برای رسیدن به سطح قهرمانی تلاش کرده‌اند، زمینه دلسردی و کاهش انگیزه را فراهم می‌کند. انتظار صاحب‌نظران و ورزشکاران جوان المپیکی از کمیته ملی المپیک این است که در شیوه تخصیص بورسیه‌ها بازنگری جدی صورت گیرد. تدوین شاخص‌های مشخص و قابل سنجش بر اساس سوابق مدالی، رکوردهای ثبت‌شده، جایگاه بین‌المللی، روند پیشرفت، ظرفیت رشد و شانس کسب سهمیه و مدال المپیک می‌تواند به تصمیم‌گیری منصفانه‌تر کمک کند. انتشار معیارهای انتخاب و ارائه توضیح درباره دلایل قرار گرفتن یا حذف ورزشکاران نیز گامی ضروری برای افزایش اعتماد به این فرآیند است.
نباید فراموش کرد که عدالت به معنای حذف قهرمانان پرافتخار نیست؛ بلکه به معنای فراهم کردن فرصت برابر برای تمام ورزشکاران شایسته است. بورسیه ورزشی نباید به امتیازی برای نام‌های آشنا تبدیل شود؛ این حمایت باید سرمایه‌گذاری هدفمند روی استعداد، شایستگی و آینده ورزش کشور باشد. بازنگری در سازوکار فعلی، توجه به جوانان و پایبندی به اصل شایسته‌سالاری، مطالبه‌ای منطقی از مدیران ورزش است؛ مطالبه‌ای که بی‌توجهی به آن می‌تواند به تداوم نارضایتی‌ها و دلسردی بخشی از بدنه ورزش قهرمانی منجر شود.