در حافظه موقت ذخیره شد...
قصه‌های ظهر جمعه، با امضای آیدا پناهنده
رسیده است. حالا در «سرخ و سیاه»، این زوج دوباره سراغ قصه‌گویی رفته‌اند؛ سریالی که با ریتمی تند، تماشاگر را در دل تاریخی معلق و پرالتهاب پرتاب می‌کند. نوروز، نقاشی جوان، دل به فانوس می‌بندد، دختری کولی که حاکم شهر به او آسیب زده است. در این جهان فشرده و دور از تزئینات اضافی، پارسا پیروزفر با همان نگاه خیره‌کننده‌اش در نقش حاکم، بار دیگر قدرتش را به رخ می‌کشد و در کنار او، بازی‌های جان‌دار و عمیق علی شادمان (در نقش نوروز) و ندا جبرائیلی (در نقش فانوس) به آدم‌های قصه گوشت و استخوان می‌دهند؛ هر دو بی‌ادا و باورپذیر. قصه عمداً در زمان و مکانی مبهم می‌گذرد، جایی که آدم‌ها بیشتر با عنوانشان شناخته می‌شوند: امیرزاده، قاضی. همین ابهام دست نویسنده‌ها را باز می‌گذارد تا بی‌قید تاریخ، قصه‌ای دراماتیک بسازند. ریتم تند است و ضربه‌ها از خود رویدادها می‌آید. دیالوگ‌ها کوتاه و مستقیم‌اند. تنها فلاش‌بک را دختری می‌گوید که زندگی مادرش را روایت می‌کند، کوتاه و بی‌پیرایه. نقش این دختر را پردیس پورعابدینی بازی کرده است، گامی رو به جلو نسبت به کارهای قبلی‌اش.
«سرخ و سیاه» تلاشی است برای فرار از شعارزدگی و بازگشت به رنج و خشم آدم‌های معمولی تاریخ. پناهنده سال‌ها زن‌هایی را نشان داده که ناچار به انتخاب‌اند. حالا همین قصه‌گو، با جهانی بزرگ‌تر، چه چیز تازه‌ای پیدا می‌کند؟ برای کسانی که به او و دنیای فیلمسازی‌اش علاقه دارند، جمعه‌ها حالا تجربه نسل دهه شصت با قصه‌های ظهر جمعه را زنده کرده است: یک قصه تصویری پررنگ‌ولعاب و باورپذیر.
