در حافظه موقت ذخیره شد...
طلای نجات‌بخش جوان
کارشناس کشتی
رده‌بندی تیمی را نمی‌توان معیار دقیقی برای ارزیابی عملکرد کشتی آزاد ایران دانست، اما مقایسه نتایج این دوره با مسابقات قبلی نشان می‌دهد تیم ملی نه پیشرفت محسوسی داشته و نه پسرفت کرده است. شاید بهترین توصیف برای عملکرد شاگردان پژمان درستکار، درجا زدن باشد. در این میان، مدال طلای احمد محمدنژادجوان به نقطه روشن کارنامه تیم تبدیل شد و تا حدودی ناجی سرمربی تیم ملی بود. ارزش طلای احمد محمدنژادجوان به‌تنهایی با مجموع مدال‌های کشتی آزاد و حتی فرنگی قابل مقایسه بود. قهرمانی او در وزنی خاص و از استان خراسان، موفقیتی کم‌نظیر و خیره‌کننده محسوب می‌شود؛ مدالی که پس از دوران برادران خادم، نمونه مشابهی از آن در کشتی خراسان دیده نشده بود. این موفقیت می‌تواند به احیای کشتی در این استان کمک کند، به‌خصوص اینکه تب و تاب مسابقات جهانی همواره میان مردم افزایش می‌یابد و درخشش احمد محمدنژادجوان می‌تواند نسل جوان خراسان را بار دیگر به چرخه کشتی علاقه‌مند کند. تیم ملی کشتی آزاد همچنان به چهره‌هایی مانند کامران قاسمپور، حسن یزدانی و رحمان عموزاد متکی است؛ کشتی‌گیرانی که مشخص نیست تا المپیک ۲۰۲۸ نیز بتوانند همچنان ستون اصلی تیم باشند. شاید ترکیب اعزامی به المپیک با حفظ دو، سه چهره از نسل فعلی و اضافه شدن استعدادهای جوان، شکل متفاوتی پیدا کند. در این میان، قهرمانی تیم زیر ۲۳ سال جهان می‌تواند روزنه امیدی برای آینده کشتی ایران باشد؛ هرچند نمی‌توان با اطمینان از انتقال این موفقیت به رده بزرگسالان سخن گفت. پژمان درستکار و حسن رنگرز تا المپیک با چالش‌های جدی روبه‌رو هستند. یکی از نکات قابل تأمل این مسابقات، شیوه هدایت کشتی‌گیران از کنار تشک بود. اگر پژمان درستکار در مبارزه‌های حسن یزدانی و رحمان عموزاد شخصاً مسئولیت کوچینگ را برعهده می‌گرفت، شاید نتیجه در ثانیه‌های پایانی تغییر می‌کرد. برگرداندن جریان یک کشتی دشوار، به تجربه و تصمیم‌گیری به‌موقع مربی نیاز دارد. در حالی که گاتسالوف، سرمربی تیم ملی روسیه، حتی در دور مقدماتی کنار تشک یکی از کشتی‌گیرانش حضور داشت، غیبت سرمربی ایران در این جایگاه پرسش‌برانگیز بود. کشتی‌گیرانی در سطح یزدانی و عموزاد به مربیانی باتجربه و همسطح خودشان در کنار تشک نیاز دارند؛ مربیانی که بتوانند در لحظات حساس مسیر مسابقه را تغییر دهند، نه اینکه پس از شکست در رختکن به دنبال جبران روحیه از دست رفته باشند. فدراسیون نیز برای بازگرداندن روحیه این دو کشتی‌گیر تلاش کرد و در نهایت دو مدال برنز آنها به نجات تیم کمک کرد. شکست کامران قاسمپور با فن «توی حلق» حریف ازبکستانی اتفاقی تلخ و غیرمنتظره بود. او با وجود توانایی‌های فنی، هنوز به یک کشتی‌گیر ششدانگ و قابل اتکا در تمام شرایط تبدیل نشده است. در مقابل، امیرحسین زارع عملکردی متفاوت داشت و یکی از بهترین‌های تیم بود. حفظ آمادگی و کیفیت او تا المپیک اهمیت زیادی دارد. والی‌زاده نیز نشان داد کشتی آزاد ایران همچنان در وزن اول با خلأ جدی روبه‌رو است و تا رسیدن به کشتی‌گیری کامل در حد حسن رحیمی فاصله زیادی دارد.
