بررسی دو روی متفاوت عملکرد تیم پژمان درستکار در جهانی

هم خوب، هم بد

محسن وظیفه/ تیم ملی کشتی آزاد ایران در مسابقات قهرمانی جهان با کسب دو مدال طلا، یک نقره و سه برنز و ایستادن در جایگاه سوم، پایین‌تر از آمریکا و روسیه، به کار خود پایان داد. نتیجه‌ای که از جنبه‌های مختلف قابل بررسی است و می‌توان برداشت‌های متفاوتی از آن داشت. سوم شدن تیم پژمان درستکار را هم می‌توان نتیجه‌ای خوب دانست و هم ناکامی تلقی کرد، چراکه این تیم در ۱۰ وزن موفق به کسب شش مدال شد؛ اتفاقی که در روزهای خوب کشتی ایران نیز رخ می‌دهد، اما در سوی دیگر، قهرمانی سال گذشته از دست رفت و این یکی از اتفاقات تلخ این دوره از مسابقات بود.
برای تیمی که سال گذشته عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده، سقوط دو پله‌ای و قرار گرفتن پشت سر آمریکا و روسیه طبیعتاً نتیجه مطلوبی نیست. از دست دادن مدال طلای اوزان ۸۶ و ۹۲ کیلوگرم که طی چند سال گذشته در اختیار کشتی ایران بود، یکی دیگر از نکات منفی این رقابت‌هاست. از طرفی، اینکه کشتی آزاد ایران سال‌هاست در اوزان ۵۷ و ۷۴ کیلوگرم نتوانسته کشتی‌گیری در حد و اندازه‌های مدعیان اصلی جهان داشته باشد، خود یک اتفاق نگران‌کننده است. این موارد تنها بخشی از ضعف‌هایی است که در بررسی عملکرد تیم ملی می‌توان به آنها اشاره کرد.
نگرانی اصلی اما به شرایط اوزان المپیکی مربوط می‌شود. از سه فینالیست ایران در این رقابت‌ها، تنها یک کشتی‌گیر در وزن المپیکی حضور داشت و از دو مدال طلای تیم نیز فقط یکی در اوزان المپیکی به دست آمد. همچنین از چهار کشتی‌گیری که بدون مدال به کار خود پایان دادند، دو نفر در اوزان المپیکی حذف شدند. چنین آماری برای تیمی که باید خود را برای بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس آماده کند، یک زنگ خطر جدی است و نمی‌توان به سادگی از کنار آن 
عبور کرد.
در عین حال، این نتیجه از یک جنبه دیگر قابل قبول است، چراکه واقعیت کشتی آزاد جهان و جایگاه ایران در رقابت با قدرت‌های اصلی این رشته را نشان می‌دهد. سال گذشته قهرمانی آزادکاران ایران اتفاقی ارزشمند و مبارک بود، اما نباید فراموش کرد که شرایط آن دوره نیز در رقم خوردن این موفقیت تأثیر داشت. آمریکا در حال تغییر نسل بود و امتیازات روسیه نیز محاسبه نمی‌شد. همین شرایط به ایران کمک کرد تا روی سکوی اول قرار بگیرد. سال‌هاست که کشتی آزاد ایران برای قهرمانی با آمریکا و روسیه رقابت می‌کند؛ گاهی بالاتر از آنها می‌ایستد و گاهی پایین‌تر. قرار گرفتن در رتبه‌های اول تا سوم، واقعیت رقابت تیم ملی ایران با این دو قدرت بزرگ کشتی جهان است.
مسأله اصلی اینجاست که در روزهای موفقیت و قهرمانی، کمتر کسی حاضر است واقعیت‌ها را بپذیرد و درباره ضعف‌ها صحبت کند. کامران قاسمپور دو سال پیاپی در وزن ۹۲ کیلوگرم قهرمان جهان شد، اما با تصمیمی اشتباه به وزن ۸۶ کیلوگرم انتقال پیدا کرد؛ تصمیمی که در نهایت به از دست رفتن مدال طلای هر دو وزن انجامید. سال گذشته قاسمپور در وزن جدید به مدال برنز رسید و همان زمان بسیاری از کارشناسان این جابه‌جایی را اشتباه دانستند، اما کادرفنی تیم ملی که تحت تأثیر قهرمانی قرار داشت، انتقادها را نپذیرفت و به هشدارها توجهی نکرد. حالا شرایط به جایی رسیده که می‌گویند قاسمپور می‌تواند به هر وزنی که می‌خواهد برود. اگر سال گذشته واقعیت این تصمیم پذیرفته می‌شد و درباره آن تجدیدنظر می‌کردند، شاید امروز شرایط تیم ملی کشتی آزاد ایران به شکل دیگری رقم می‌خورد.
صفحات
  • صفحه اول
  • سیاسی
  • دیپلماسی
  • جهان
  • اقتصادی
  • گفت و گو
  • زیست بوم
  • حوادث
  • اجتماعی
  • صفحه آخر
  • همچنین در نسخه برخط می خوانید:
  • کتاب
  • خودرو
  • ایران زمین
  • ورزشی
آرشیو تاریخی
شماره نه هزار و صد و شصت و هفت
 - شماره نه هزار و صد و شصت و هفت - ۱۴ آبان ۱۴۰۵