در حافظه موقت ذخیره شد...
ساغر مرادی، ملی‌پوش تیم ملی تکواندوی زنان در گفتوگو با «ایران»:
می‌خواهم اولین طلای المپیک را بگیرم
ملی‌پوش تکواندو در ادامه از مسیر دشوار رسیدن به قهرمانی ناگویا صحبت می‌کند: «از ابتدای امسال، حتی در زمان جنگ تحمیلی، در اردو بودیم. ابتدا حدود ۴۵ روز در کمپ ترکیه حضور داشتیم و از آنجا به پاکستان رفتیم. سپس مسابقات چین را پشت سر گذاشتیم و بلافاصله اردوی بعدی را آغاز کردیم تا راهی ناگویا شویم. در کمتر از یک ماه در دو تورنمنت سنگین و مهم، شامل مسابقات جهانی و بازی‌های آسیایی، شرکت کردیم. به لطف خدا در ناگویا حریفانی از قرقیزستان، چین‌تایپه و ازبکستان را شکست دادم و توانستم ناکامی قبلی را جبران کنم. این مدال شایسته بانوان سرزمینم
است.»
ساغرمرادی پیش از حضور در ناگویا، در مسابقات قهرمانی آسیا از کسب مدال بازمانده بود؛ ناکامی‌ای که حتی او را به فکر خداحافظی انداخت: «در مسابقات قهرمانی آسیا فشار زیادی روی من بود و حتی قصد داشتم تکواندو را برای همیشه کنار بگذارم. مصدومیت‌های شدیدی هم داشتم، اما خدا را شکر از آن دوران سخت عبور کردم. معتقدم هرکس خواسته و هدف قدرتمندی دارد، نباید ناامید شود و جا بزند. فهمیدم گاهی خدا مدالی را از تو می‌گیرد، اما بهتر از آن را به تو می‌دهد. باید در برابر این اتفاقات قوی بود.»
او حالا دوباره به اردو بازگشته تا برای رویدادهای بعدی آماده شود: «انگار زندگی غیرورزشی و غیرحرفه‌ای را بلد نیستیم و همه‌چیز را فراموش کرده‌ایم. اگر یک هفته از تکواندو دور باشم، عذاب وجدان می‌گیرم. پنج سال است در اردوهای ملی حضور دارم و به این روتین زندگی عادت کرده‌ایم. تعطیلات ما در سال نهایتاً یک هفته است.»
