در حافظه موقت ذخیره شد...
بیژن مقانلو، سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو درگفت‌و‌گو با «ایران»:
آینده بدون استعدادهای جدید، در معرض خطر است
پریسا غفاری/ کسب مدال طلا توسط ساغر مرادی و آرین سلیمی، نقره حاج موسایی و برنز احمدی در ناگویا، توانمندی تکواندوی ایران را نشان داد؛ اما حذف چهار تکواندوکار ضرورت بازنگری در مسیر این رشته المپیکی را یادآوری می‌کند. بیژن مقانلو، سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو، معتقد است تکیه بر ستاره‌های فعلی و غفلت از پرورش استعدادهای جدید، آینده این رشته را با چالش روبه‌رو می‌کند. او در گفت‌وگو با «ایران» از ضعف پشتوانه‌سازی، کاهش انگیزه ورزشکاران و ایرادهای روند انتخابی‌ها می‌گوید.
بیژن مقانلو فاصله فنی میان نفرات اصلی و سایر مدعیان، فرصت حضور چهره‌های جدید را محدود کرده است. او در ادامه می‌گوید: «در انتخابی‌ها، تفاوت فنی نفرات اول و دوم تیم آن‌قدر زیاد است که به‌راحتی از کنار نام‌های جدید می‌گذرند. سرمربی نیز تمایلی ندارد با ایجاد رقابت در اردوها و انتخابی‌ها، چالشی به وجود بیاورد که انگیزه قدیمی‌ها را افزایش دهد و به جوان‌ترها قوت قلب بدهد.»
مقانلو با اشاره به ظرفیت بالای تکواندو در کشور می‌گوید: «در حال حاضر تهران ۱۳۰ هزار تکواندوکار دارد؛ اما آیا از تمام ظرفیت‌های آن استفاده کرده‌ایم؟ آیا رقابت‌هایی برگزار کرده‌ایم تا نفراتی که پشت خط مانده‌اند، فرصت حضور و ارزیابی پیدا کنند؟ قهرمانان نوجوان ما در همان تیم قهرمان جهان باقی می‌مانند و مشخص نیست سرنوشت ورزشی آنها در ادامه چه خواهد شد.»
او جابه‌جایی‌های متعدد سرمربیان را نیز مورد انتقاد قرار می‌دهد و معتقد است این تغییرات بیشتر به شعاری برای فرصت‌دادن به مربیان تبدیل شده است. مقانلو می‌گوید: «فدراسیون در این سال‌ها خواسته نشان دهد به همه مربیان فرصت حضور در تیم ملی را داده است. چند مربی عوض شده‌اند و آیا همه آنها دستاوردی داشته‌اند؟ وقتی تیمی پخته، باتجربه و خوش‌تکنیک در اختیار یک مربی قرار می‌گیرد، قهرمانی دور از دسترس نیست؛ اما موفقیت به نام سرمربی تمام می‌شود. هر مربی باید پس از کسب تجربه و رسیدن به پختگی، هدایت تیم ملی را برعهده بگیرد.» سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو، کاهش انگیزه و نبود رقیب جدی را از عوامل افت عملکرد مدال‌آوران می‌داند و می‌گوید: «وقتی ورزشکار احساس می‌کند جایگاهش در تیم ملی تثبیت شده و رقیب واقعی در انتخابی‌ها ندارد، انگیزه‌اش را از دست می‌دهد. باید برای آینده تکواندو برنامه داشته باشیم، مربیان خوبی پرورش دهیم و به آنها فرصت معرفی شاگردان برتر را بدهیم. انگیزه، روحیه رقابتی و تمرکز، سه عامل مهم موفقیت در ورزش هستند و نبود آنها می‌تواند دوران قهرمانی ورزشکار را کوتاه کند.»
او با اشاره به عملکرد بانوان و روند انتخابی‌ها می‌گوید: «وقتی سلیقه در انتخابی‌ها دخالت داده می‌شود و شفافیت لازم وجود ندارد، نمی‌توان انتظار عملکرد بهتری داشت. کسب مدال طلای تاریخی ساغر مرادی قابل تقدیر است، اما نتایج بهتر با انتخاب‌های صحیح‌تر نیز دور از دسترس نبود. سرمربی واقعی باید نقشه راه داشته باشد، نه اینکه نقشه را به او دیکته
کنند.»
