در حافظه موقت ذخیره شد...
فرسودگی محصول استراتژی غلط
سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو
سفرهای متوالی برای حضور در میادین مهم و کسب امتیاز رنکینگ، ملی‌پوشان تکواندو را خسته و فرسوده کرده و نوسان عملکرد آنها را افزایش داده است. نمونه بارز این شرایط ناهید کیانی است که به‌دلیل جایگاهش در رنکینگ، ناچار است در مسابقات گرندپری و جهانی شرکت کند تا امتیازات لازم را به دست آورد. او گاهی ۴۰ تا ۵۰ روز را در سفر می‌گذراند و بدون ریکاوری مناسب، راهی شیاپ‌چانگ بعدی می‌شود. طبیعی است که تداوم این روند، در کنار نتایج دور از انتظار، بر روحیه ورزشکار نیز تأثیر بگذارد.
از طرفی شرایط خاص کشور و عدم اعزام به دو مسابقه گرندپری در ابتدای سال نیز فشار مضاعفی به بازیکنان وارد کرد و آنها را به حضور در رویدادهای بعدی سوق داد. قوانین کسب سهمیه المپیک در عمل فرصت تصمیم‌گیری برای استراحت و انصراف از مسابقات را از برخی ملی‌پوشان گرفت. با وجود این فشارها، نتایج کسب‌شده بیش از هر چیز به انگیزه و غیرت ورزشکاران متکی بوده است. ابوالفضل زندی پس از مصدومیت در ناگویا از ادامه رقابت‌ها کنار رفت، اما در پاریس به مدال طلا رسید. در مقابل، عملکرد سینا بختیاری و واگذاری برخی دیدارها، نیازمند بررسی دقیق فنی است تا علت افت عملکرد او مشخص شود.
در حوزه کادر فنی نیز پرسش‌هایی وجود دارد. هرچند به نظر می‌رسد فدراسیون تمایلی به تغییرات زودهنگام ندارد، هادی ساعی طی یک سال اخیر سه مربی را در تیم ملی جابه‌جا کرده است؛ درحالی‌که ثبات سرمربی و شناخت متقابل مربی و ورزشکار، در بهبود عملکرد اهمیت زیادی دارد. البته این تغییرات به تصمیم‌های کمیته فنی نیز مربوط است؛ کمیته‌ای که با ارزیابی عملکرد مربیان، به آنها فرصت حضور در مسابقات می‌دهد. ساعی نیز بر حضور سه یا چهار مربی در کنار تیم‌ها و سرمایه‌گذاری برای پرورش نیروهای بیشتر تأکید دارد؛ رویکردی که اگر با برنامه‌ریزی مشخص همراه نباشد، ممکن است به تداوم تغییرات منجر شود.
درباره حضور مهروز ساعی در رأس تیم ملی زنان نیز انتقادهایی مطرح است، اما حمایت کمیته فنی از برنامه‌های او برای جوان‌گرایی و معرفی استعدادهایی چون ساغر مرادی و سارینا احمدی، قابل توجه است. طلای مرادی در ناگویا نیز نشانه‌ای از ظرفیت این مسیر است؛ هرچند ارزیابی نهایی باید بر پایه نتایج مستمر باشد.
از سوی دیگر، دیگر نمی‌توان تکواندو را به رقابت ایران و کره جنوبی محدود کرد. ازبکستان، اردن، عربستان، تایلند و چین نیز برای کسب طلا رقابت می‌کنند. پیروزی ملی‌پوشان ایران مقابل کره‌ای‌ها و ناکامی برابر حریفان ازبک، نشان می‌دهد رقبا پیشرفت کرده‌اند و تداوم موفقیت ایران، به مدیریت فشار مسابقات، ثبات فنی و تحلیل دقیق نقاط ضعف نیاز دارد.
