علی کفاشیان
دبیرکل پیشین کمیته ملی المپیک

۱۹ مدال طلای کاروان ورزشی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد بیشتر از پیش‌بینی اولیه مدال‌های طلا بود. در جلسات کارشناسی پیش از بازی‌ها، تأکید اصلی بر کسب مدال طلا بود تا رتبه ایران در جدول رده‌بندی مدالی پایین‌تر از هانگژو قرار نگیرد. به همین دلیل، کسب ۲۵ مدال طلا به‌عنوان هدف تعیین شده بود.
در رقابت‌های ورزشی، همیشه نتایج غیرقابل پیش‌بینی هم رقم می‌خورد؛ مانند اتفاقی که برای فاطمه محیطی‌زاده در هفتگانه دوومیدانی افتاد و مدال از دست او پرید یا حذف ناباورانه ناهید کیانی، در حالی که روی مدال او حساب شده بود. در مقابل، مدال طلای ورزش‌های الکترونیک همه را غافلگیر کرد؛ طلایی که کمتر کسی انتظارش را داشت.
فدراسیون‌ها نیز طبق برنامه‌های خود تلاش کردند، هرچند برخی فدراسیون‌های مدال‌آور آن‌طور که باید نتیجه نگرفتند. در این میان، ارزش حضور زنان ژیمناستیک در بازی‌های آسیایی فقط به مدال محدود نمی‌شود، چرا که فضای حضور آنها در این رشته باز شده است. در روئینگ نیز بیشتر بودن تعداد زنان نسبت به مردان، نشانه‌ای از سرمایه‌گذاری برای افزایش مدال‌آوری زنان است.
دوومیدانی زنان ایران نیز برای اولین بار در بازی‌های آسیایی صاحب مدال شد؛ هرچند می‌توانست تعداد مدال‌های این رشته به سه برسد. این اتفاق نشان داد که سرمایه‌گذاری زودهنگام در ورزش زنان می‌تواند نتیجه‌بخش باشد. از این پس باید استعدادیابی ورزشکاران، بویژه در رشته‌های پرمدالی مانند تیراندازی، ژیمناستیک و دوومیدانی، جدی‌تر دنبال شود و فدراسیون‌ها از تغییر در سیستم کاری خود غافل نشوند.
سوءمدیریت، نبود برنامه‌ریزی دقیق و ضعف استراتژی در بعضی فدراسیون‌ها باعث شد بخشی از مدال‌ها از دست برود. افزایش هزینه‌ها نیز برگزاری اردوها، رقابت‌های تدارکاتی و تأمین تجهیزات را با چالش روبه‌رو کرد.
قطعاً با پایان ناگویا، کار تمام نشده است. المپیک ۲۰۲۸ و بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ قطر در پیش است و ورزش ایران باید از همین حالا برای هر دو رویداد برنامه داشته باشد. شاید در شرایط فعلی، المپیک در اولویت باشد و ورزشکاران مستعد باید با برنامه‌ای فشرده برای کسب مدال خود را آماده کنند.
 فدراسیون‌ها باید نقشه راه و اهداف مشخصی برای المپیک ۲۰۲۸ و بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ داشته باشند و از امروز تیم‌ها و ورزشکاران خود را آماده کنند؛ حتی اگر لازم است از همین حالا برای تیم‌های ملی والیبال و بسکتبال زنان یک مدال کنار بگذارند. اکنون زمان دست‌به‌کار شدن فدراسیون‌هاست. مثلاً داستان تیم فوتبال امید باید برای همیشه تمام شود، وقتی برنامه ریزی نباشد، ناکامی و شکست قطعی است، ما نباید رشته‌ای که برنامه‌ریزی ندارد را در کاروان ورزشی قرار دهیم، دوره مماشات تمام شده و باید رشته‌های بدون برنامه‌ را از دایره انتخاب کنار بگذاریم.