در حافظه موقت ذخیره شد...
ریحانه کریمی، ملی‌پوش وزنه‌برداری در گفتوگو با «ایران»:
هیچ کاری برای دختران ورزشکار، نشد ندارد
ریحانه کریمی در دسته ۷۷ کیلوگرم و با مجموع ۲۴۳ کیلوگرم، بر سکوی سوم آسیا ایستاد تا اولین بانوی مدال‌آور تاریخ وزنه‌برداری ایران در بازی‌های آسیایی لقب بگیرد. او در گفتوگو با «ایران» از روزهای به‌یادماندنی ناگویا می‌گوید: «مدال برنز ناگویا فقط یک تکه فلز نبود؛ پاسخ به همه روزهایی بود که در اوج تنهایی و خستگی از خودم می‌پرسیدم آیا ممکن است روزی روی این سکو بایستم؟ من رفتم تا کار نیمه‌تمام را تمام کنم.»
کریمی درباره رقابت در دسته ۷۷ کیلوگرم و تأثیر سال‌های فعالیتش در رشته جودو بر روحیه خود توضیح می‌دهد: «من ترس از رقبا را در سال‌هایی که جودو کار می‌کردم، در خودم کشته بودم. همین گذشته باعث شد وقتی با امکانات کم و هالترهای فرسوده تمرین می‌کردم، از نظر روانی فولادین شوم و از روبه‌رو شدن با حریفان
قدر نترسم.»
او از لحظات پراسترس مسابقه نیز خاطراتی دارد؛ از زمانی که هنوز بدنش گرم نشده بود و تنها ۲۰ ثانیه برای آماده شدن فرصت داشت تا ناکامی در حرکت اول و تصمیمش برای جبران در دوضرب. کریمی می‌گوید: «وقتی هالتر ۱۳۶ کیلوگرمی را بالا بردم، در کسری از ثانیه تصویر اشک‌های مادرم، چهار سال شکست قبلی و آرزوهای دختران ایران از پیش چشمم گذشت. با همه وجود پرتابش کردم. چراغ‌های سفید که روشن شد، همه رنج‌هایم فریادی شد که در سالن پیچید.»
تغییر دسته وزنی در روز مسابقه نیز ماجرای دیگری بود. کریمی که در دسته ۶۹ کیلوگرم وزنه می‌زد، صبح وزن‌کشی ۶۹ کیلو و ۵۰۰ گرم وزن داشت؛ درحالی‌که سقف پذیرش این دسته ۶۹ کیلو و ۲۰۰ گرم بود. اما، تصمیم کادرفنی برای حضور او در دسته ۷۷ کیلوگرم، فرصتی شد تا برابر قهرمانان قدرتمند آسیا توانایی‌هایش را
به نمایش بگذارد.
او در پایان با تأکید بر توانایی دختران ایرانی می‌گوید: «اوایل شاید می‌گفتند وزنه‌برداری ورزش خانم‌ها نیست، اما وقتی روی سکو می‌روی، دنیا احترام می‌گذارد. هیچ کاری برای دختران ما، نشد ندارد.» کریمی مسابقات جهانی چین را مقصد بعدی خود می‌داند و می‌گوید تا رسیدن به سکوی المپیک تلاش خواهد کرد. او مدال ارزشمندش را به امام رضا(ع) و همه مردم شریف ایران
تقدیم می‌کند.
