در حافظه موقت ذخیره شد...
فرازونشیب وزنه‌برداری ایران در بازی‌های آسیایی
بازگشت به جمع مدعیان
نگاهی به آمار این سه دوره نشان می‌دهد که ایران در جاکارتا از مجموع ۴۵ مدال سکو در ۱۵ وزن، چهار مدال به دست آورد. در هانگژو، با برگزاری رقابت‌ها در ۱۴ وزن و توزیع ۴۲ مدال سکو، سهم ایران تنها یک مدال نقره بود. در ناگویا نیز با برگزاری مسابقات در ۱۶ وزن و توزیع ۴۸ مدال سکو، نمایندگان ایران سه مدال کسب کردند. به این ترتیب، تعداد مدال‌های ایران در مقایسه با هانگژو سه برابر شد، اما هنوز به رکورد جاکارتا نرسیده است.
یکی از نکات مهم عملکرد ایران در ناگویا، کسب دو مدال طلا از سوی چهار وزنه‌بردار مرد اعزامی بود. علی علیپور در دسته ۹۵ کیلوگرم با مهار وزنه ۲۱۸ کیلوگرمی در حرکت دوضرب و ثبت مجموع ۳۹۸ کیلوگرم به قهرمانی رسید. علی داودی نیز در دسته فوق‌سنگین مدال طلا را به دست آورد؛ رقابتی که با اتفاقی بحث‌برانگیز همراه شد. علی عمار، وزنه‌بردار عراقی، پس از ثبت رکورد جهانی یک‌ضرب، به دلیل نرسیدن به‌موقع به تخته برای آخرین حرکت دوضرب، فرصت ثبت تلاش نهایی خود را از دست داد.
در کنار دو طلای مردان، مدال‌آوری بانوان نیز نقطه عطف حضور ایران در ناگویا بود. ثبت اولین مدال بانوان وزنه‌بردار ایران در تاریخ بازی‌های آسیایی، دستاوردی مهم برای این رشته به شمار می‌رود و می‌تواند مسیر توسعه این بخش را هموارتر کند.
آنالیز این آمار نشان می‌دهد که وزنه‌برداری ایران پس از افت محسوس در هانگژو، در ناگویا به جمع سه تیم برتر آسیا بازگشته است. هرچند فاصله با عملکرد چهارمدالی جاکارتا همچنان باقی است، دو طلای مردان و ثبت اولین مدال بانوان، تصویری متفاوت از نتایج ایران در این دوره ارائه می‌دهد. تداوم این مسیر به برنامه‌ریزی بلندمدت، پشتوانه‌سازی در رده‌های پایه و افزایش ثبات عملکرد ملی‌پوشان در اوزان مختلف وابسته است.
