در حافظه موقت ذخیره شد...
الهام حسینی، سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری زنان در گفت‌و‌گو با «ایران»:
حالا نوبت مدال‌آوری دختران در المپیک است
پریسا غفاری/ دو مدال برنز ریحانه کریمی و مهسا بهشتی در بازی‌های آسیایی ناگویا، یک اتفاق تاریخی برای این رشته المپیکی بود؛ موفقیتی که حاصل سال‌ها تلاش و عبور از محدودیت‌هاست. الهام حسینی، سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری زنان ایران و از اولین مدال‌آوران این رشته، حالا هدفی فراتر از سکوهای آسیایی را دنبال می‌کند؛ کسب سهمیه و مدال المپیک لس‌آنجلس.
این مربی که خود تجربه مدال‌آوری در وزنه‌برداری زنان را دارد، درباره احساسش پس از موفقیت شاگردانش توضیح می‌دهد: «حس‌وحالی که هنگام کسب مدال ریحانه و مهسا داشتم، با زمانی که خودم مدال گرفتم، قابل مقایسه نیست. به آنها افتخار می‌کنم و خوشحالم که باعث شدند نگاه‌ها بیش از گذشته به این رشته جلب شود.»
او با اشاره به محدودیت امکانات در شهرستان‌ها تأکید می‌کند: «ما از نظر امکانات در شهرستان‌ها شرایط مطلوبی نداریم و مسئولان باید بدانند که این رشته در مدت‌زمانی نه‌چندان طولانی به موفقیت‌های خوبی رسیده است؛ بنابراین، باید سرمایه‌گذاری بیشتری روی آن صورت بگیرد. یک زن برای دیده‌شدن در ایران باید چند برابر یک مرد تلاش کند. در بسیاری از مواقع باید بجنگیم تا ثابت کنیم ورزش بانوان نیز وجود دارد و شایسته توجه و حمایت است.»
حسینی درباره تصمیم کادر فنی برای اعزام دو وزنه‌بردار به ناگویا می‌گوید: «با توجه به شرایط ریحانه کریمی و مهسا بهشتی و نزدیک‌بودن رکوردهایشان به سطح سکو، تصمیم گرفتم این دو ورزشکار را برای رقابت با برترین‌های وزنه‌برداری جهان به ناگویا اعزام کنم. آنها به‌تازگی در تاشکند نیز عملکرد فوق‌العاده‌ای داشتند. سایر ملی‌پوشان به دلیل سن پایین و نداشتن تجربه حضور در رویدادی با این سطح، شانس کمتری برای کسب مدال داشتند. از آنجا که تأکید کمیته ملی المپیک نیز بر مدال‌آوری بود، تصمیم گرفتیم با رویکرد کیفی‌سازی، این دو نفر را اعزام کنیم.»
سرمربی تیم ملی، تغییرات اوزان و کاهش سهمیه‌ها از سوی فدراسیون جهانی را از عوامل دشوارترشدن رقابت‌ها می‌داند و می‌گوید: «ادغام دسته‌های وزنی باعث شده بهترین وزنه‌برداران هر وزن در یک دسته با هم رقابت کنند و همین مسأله، کسب مدال را دشوارتر کرده است. حتی برای به‌دست‌آوردن سهمیه المپیک نیز باید تا روزهای پایانی تلاش کرد.»
او درباره مدال برنز تاریخی ریحانه کریمی می‌گوید: «خدا را شکر می‌کنم که ریحانه موفق شد مدال برنز بگیرد. او از سال گذشته تلاش زیادی کرده و وارد رده سنی بزرگسالان شده است. با وجود سن کم، توانست احساساتش را به‌خوبی کنترل کند. اگر در اجرای حرکت سوم کمی دقت بیشتری داشت، مطمئناً می‌توانست مدال نقره را هم به دست آورد.»
حسینی درباره عملکرد مهسا بهشتی نیز توضیح می‌دهد: «مهسا در گروهی سخت با وزنه‌بردارانی از چین، بحرین و ترکمنستان رقابت کرد و با وجود فشار بالای مسابقات، تا پایان جنگید. او یکی از جوان‌ترین شرکت‌کنندگان بود و چند هفته پیش از ناگویا نیز در مسابقات تاشکند حضور داشت؛ به همین دلیل، فرصت کافی برای ریکاوری کامل نداشت. با این حال، مقابل ورزشکارانی ایستاد که ۱۰ تا ۲۰ سال از او بزرگ‌تر بودند. رکوردش تنها سه کیلوگرم با رکورد قهرمان جهان فاصله داشت. او واقعاً برای رسیدن به مدال جنگید.»
الهام حسینی مدال‌های ناگویــــا را به مــــــــردم ایران تقدیـــــم می‌کند و می‌گوید: «از مردم ایران که در این شرایط سخت از ورزشکاران حمایت می‌کنند و همواره پشتیبان ما بوده‌انـــــد، تشکر می‌کنم. بدون تردید، حمایت مجموعه ورزش کشور از دختران به حضور روی سکو و تاریخ‌سازی آنها منجر می‌شود. این مدال‌ها گوارای وجود مردم عزیز ایران.»
