در حافظه موقت ذخیره شد...
آنالیز عملکرد تیم ملی تیراندازی در بازی‌های آسیایی
سه مدال برنز برای دوازده سال
نگران‌کننده‌تر از تعداد مدال‌ها، تداوم این روند در سه دوره اخیر بازی‌های آسیایی است. ایران در جاکارتا ۲۰۱۸ نیز تنها یک مدال برنز به دست آورد؛ مدالی که مه‌لقاجام‌بزرگ در ماده ۵۰ متر سه وضعیت زنان کسب کرد. در همان دوره، امیرمحمد نکونام، مهیار صداقت، گلنوش سبقت‌اللهی، الهه احمدی و آرمینا صادقیان به فینال‌های انفرادی رسیدند و تیم ایران شانس کسب مدال‌های بیشتری داشت. با این حال، حاصل کار تیراندازی ایران در جاکارتا نیز به یک برنز محدود شد.
در هانگژو ۲۰۲۲ نیز تغییری در روند مدال‌آوری ایجاد نشد و ایران با یک مدال برنز در تپانچه ۱۰ متر میکس، با ترکیب هانیه رستمیان و امیر جوهری‌خو، به کار خود پایان داد. در ناگویا نیز همان نتیجه تکرار شده است، اما این بار نشانه‌های کاهش عمق و پشتوانه رقابتی تیم آشکارتر بود.
در تفنگ، هیچ‌یک از نمایندگان ایران به فینال انفرادی نرسیدند. امیرمحمد نکونام در تفنگ ۱۰ متر مردان با اختلافی اندک از فینال بازماند و تیم مردان پنجم شد. تیم زنان نیز در تفنگ ۱۰ متر در جایگاه هفتم قرار گرفت. این نتایج با عملکرد ایران در جاکارتا فاصله محسوسی داشت؛ دوره‌ای که چند تیرانداز ایرانی به فینال‌های انفرادی رسیده بودند.
در تپانچه شرایط اندکی متفاوت بود. سامیه یاسی در تپانچه ۱۰ متر زنان به فینال رسید و هشتم شد، هانیه رستمیان در تپانچه ۲۵ متر هفتم شد و تیم میکس نیز مدال برنز گرفت. در تراپ نیز محمد بیرانوند و مرضیه پرورش‌نیا با صعود به فینال میکس در جایگاه چهارم قرار گرفتند. این نتایج نشان می‌دهد تیراندازی ایران همچنان در برخی مواد ظرفیت رقابت با مدعیان را دارد، اما این ظرفیت هنوز به گستره‌ای نرسیده که بتواند در جدول مدالی اثرگذار باشد.
تکرار یک مدال برنز در سه دوره متوالی بازی‌های آسیایی، زنگ هشداری جدی برای تیراندازی ایران است. چین، هند و کره‌جنوبی در تعداد مدال، فینالیست و تنوع مواد مدال‌آور فاصله زیادی ایجاد کرده‌اند و ادامه این روند می‌تواند جایگاه ایران را بیش از گذشته تضعیف کند. ناگویا نشان داد تیراندازی ایران برای بازگشت به جمع مدعیان آسیا به یک استراتژی مشخص، برنامه‌ریزی بلندمدت و توجه جدی به پشتوانه‌سازی نیاز دارد. در غیر این صورت، فاصله با قدرت‌های آسیایی بیشتر خواهد شد و مدال‌های پرتعداد این رشته در میادین بزرگ، بیش از پیش به خاطره‌ای دور تبدیل می‌شود.
