در حافظه موقت ذخیره شد...
ابراهیم برخورداری، عضو پیشین تیم ملی تیراندازی در گفت‌و‌گو با «ایران»
خرابی سلاح نمی‌تواند توجیه نتایج ضعیف ناگویا باشد
ابراهیم برخورداری درباره شرایط تیم ملی در ناگویا می‌گوید: «در ترکیب زنان تیم ملی، بجز هانیه رستمیان، سایر تیراندازان آمادگی لازم را نداشتند و نتایج مسابقات پیش از ناگویا نیز این موضوع را نشان می‌داد. خرابی سلاح را هم نمی‌توان تنها دلیل نتایج دانست، چرا که تیم پیش از بازی‌های آسیایی سه اردوی برون‌مرزی در عمان، چین و مجارستان داشت و در این اردوها می‌توانست برای تهیه مهمات، تعمیر و به‌روزرسانی سلاح‌ها اقدام کند.»
عضو سابق تیم ملی یکی از مسائل اصلی را نحوه انتخاب نفرات می‌داند. او می‌گوید: «تیم تپانچه حدود 9 ماه انتخابی نداشت و در این مدت فرصت چندانی برای ورود تیراندازان جدید فراهم نشد. رسول عفتی با رنکینگ هفتم ایران با تیم رفت، در حالی که جعفرزاده نفر سوم، مرتضی علی‌محمدی نفر چهارم و حتی من که نفر پنجم بودم، فرصت حضور در تیم ملی را نداشتیم. حتی اعتراض‌های ما هم به نتیجه نرسید.»
برخورداری مدال برنز رستمیان و گلخندان در میکس تپانچه بادی را بیشتر حاصل تمرین و آمادگی شخصی آنها می‌داند و تأکید می‌کند: «رستمیان و گلخندان این مدال را به دلیل تمرین حرفه‌ای گرفتند و نمی‌توان گفت این موفقیت صرفاً نتیجه کار مربی بوده است.»
او درباره جواد فروغی نیز می‌گوید: «فروغی تیرانداز خوبی است، اما باید در کار خود بازنگری کند. شرایط او امروز متفاوت است و شاید لازم باشد مدتی از تیم فاصله بگیرد و دوباره برگردد.»
ملی‌پوش سابق تپانچه، ناکامی هانیه رستمیان در کسب مدال ماده 25 متر را نیز تا حدی ناشی از شرایط این ماده در ایران می‌داند: «در ایران اصلاً تپانچه 25 متر به شکل جدی وجود ندارد، در حالی که این ماده المپیکی است. مسابقه‌ای در این ماده برگزار نمی‌شود و طبیعی است که رستمیان بتواند به فینال برسد اما برای کسب مدال با مشکل مواجه شود. اگر او در 10 فینال در این ماده تیر بزند، می‌تواند در مسابقات بزرگ هم برای مدال رقابت کند. متأسفانه ماده 25 متر در ایران به بهانه نبود فشنگ کنار گذاشته شده است.»
برخورداری همچنین از وضعیت تجهیزات و زیرساخت‌های داخلی انتقاد می‌کند و می‌گوید: «وقتی مسابقه رنکینگ کشوری به دلیل خرابی دستگاه مجموعه آزادی به قزوین منتقل می‌شود و در آنجا از دستگاه‌های قدیمی سیبل‌کشی استفاده می‌کنند، یعنی به نوعی به 25 سال قبل بازگشته‌ایم. طبیعی است که تیراندازی ایران با چنین شرایطی با چالش‌های جدی برای پیشرفت روبه‌رو شود.»
او در ادامه به مسأله مربیگری اشاره می‌کند: «در تیراندازی ما مربی خوب کم داریم. انتخاب مربیان تیم ملی باید با دقت و بر اساس معیارهای مشخص انجام شود. شاید فرمول کمیته فنی رعایت شده باشد، اما بعد از لازلو، مربی‌ای که بتواند در سطح تیم ملی نتیجه بگیرد، نداشتیم.»
برخورداری در پایان به وضعیت رشته تفنگ و هزینه بالای تجهیزات اشاره می‌کند: «تجهیزات تفنگ بسیار گران است و اکنون یک تیرانداز باید حداقل یک میلیارد و 500 میلیون تومان برای تجهیزات هزینه کند. همین مسأله باعث شده افراد کمتری سراغ این رشته بروند. تعداد تیراندازان حرفه‌ای تفنگ در ایران نیز حدود 80 نفر است؛ 40 زن و 40 مرد. برای موفقیت در این رشته، ایران باید متناسب با استانداردها و روندهای روز تیراندازی جهان حرکت کند.»
