اوایل دهه ۲۰۰۰، زمانی که خودروهای برقی هنوز بیشتر به پروژه‌های آزمایشی و آینده‌نگرانه شباهت داشتند، گروهی از مهندسان در کالیفرنیا تصمیم گرفتند نگاه متفاوتی به این خودروها داشته باشند. ایده ساده بود؛ ساخت خودرویی که با برق حرکت کند، اما در عین حال سریع، جذاب و هیجان‌انگیز باشد. در سال ۲۰۰۳، این ایده به شکل‌گیری شرکتی انجامید که بعدها با نام تسلا شناخته شد؛ شرکتی که قرار بود نگاه صنعت خودرو به نیروی محرکه برقی را تغییر دهد.

شروعی نه‌چندان آرام با یک خودروی اسپرت
تسلا برای شروع سراغ خودرویی نرفت که قرار باشد در تعداد بالا به خانواده‌ها فروخته شود. اولین هدف، اثبات یک موضوع بود: خودروی برقی می‌تواند هیجان‌انگیز هم باشد. نتیجه این تصمیم، رودستر (خودروی دو در) بود؛ یک خودروی اسپرت تمام‌برقی که در سال ۲۰۰۸ وارد مرحله تولید شد.
رودستر بر پایه ساختار لوتوس الیز شکل گرفته بود، اما آنچه آن را از نمونه‌های مشابه جدا می‌کرد، قوای محرکه تمام‌برقی و مجموعه باتری‌های لیتیوم‌یونی آن بود. تسلا با این خودرو تلاش کرد تصویر رایج از خودروهای برقی را تغییر دهد؛ تصویری که در آن خودروهای برقی بیشتر با سرعت پایین و استفاده محدود شهری شناخته می‌شدند. رودستر نشان داد که می‌توان یک خودروی برقی ساخت که در کنار آلایندگی مستقیم کمتر، عملکرد قابل توجهی نیز داشته باشد.
اما رودستر قرار نبود پایان این مسیر باشد. تسلا خیلی زود به سراغ هدف بزرگ‌تری رفت؛ ورود به بازاری که دیگر محدود به خودروهای اسپرت و مشتریان خاص نبود.

رودستر فقط آغاز ماجرا بود
گام بعدی، ساخت خودرویی بود که بتواند در استفاده روزمره جای خود را باز کند. نتیجه این تلاش، مدل S بود؛ سدانی که در سال ۲۰۰۹ معرفی شد و اولین نمونه‌های آن در سال ۲۰۱۲ به مشتریان تحویل داده شدند.
مدل S برای تسلا اهمیت ویژه‌ای داشت. این خودرو دیگر یک محصول کوچک و خاص نبود و شرکت تلاش کرد آن را در جایگاه یک سدان لوکس و قدرتمند قرار دهد. معماری خودرو نیز از ابتدا بر اساس الزامات یک خودروی برقی شکل گرفته بود. قرار گرفتن مجموعه باتری در کف خودرو، علاوه بر پایین آوردن مرکز ثقل، امکان استفاده بهتر از فضای کابین و بخش‌های مختلف خودرو را فراهم می‌کرد.
همزمان، تسلا توسعه شبکه شارژ سریع خود را دنبال کرد تا یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های مشتریان خودروهای برقی، یعنی امکان طی مسافت‌های طولانی و دسترسی به شارژ، کاهش پیدا کند.

تسلا از یک محصول به یک خانواده تبدیل شد
با مدل S، تسلا دیگر یک شرکت سازنده خودروهای اسپرت برقی نبود. حالا نوبت آن بود که این تجربه به بخش‌های دیگری از بازار خودرو برسد. مدل X در سال ۲۰۱۵ معرفی شد و تسلا را وارد بازار شاسی‌بلندها کرد.
اما تحول بزرگ‌تر کمی بعد اتفاق افتاد. در سال ۲۰۱۷، اولین نمونه‌های مدل 3 به مشتریان تحویل داده شد؛ خودرویی که از ابتدا با هدف ورود به بازار گسترده‌تر طراحی شده بود. اگر رودستر قرار بود توانایی خودروهای برقی را ثابت کند و مدل S جایگاه آنها را در بخش خودروهای لوکس نشان دهد، مدل 3 قرار بود این فناوری را به تعداد بیشتری از مشتریان برساند.
همان سال، تسلا از سِمی نیز رونمایی کرد؛ کامیون برقی‌ای که نشان می‌داد برنامه شرکت به خودروهای سواری محدود نشده است. تسلا حالا به دنبال حضور در بخش حمل‌ونقل سنگین نیز بود.

از سدان و شاسی‌بلند تا جایی فراتر از خودرو
گسترش خانواده محصولات تسلا با معرفی مدل Y ادامه پیدا کرد. این خودرو با قرار گرفتن در بخش کراس‌اوورها، حضور تسلا را در یکی از بازارهای پرتقاضای صنعت خودرو گسترده‌تر کرد.
با این حال، مسیر تسلا تنها به ساخت خودرو ختم نشد. باتری و ذخیره‌سازی انرژی به بخش دیگری از فعالیت‌های شرکت تبدیل شد. تسلا تلاش کرد میان خودروهای برقی، تولید انرژی و ذخیره برق ارتباط ایجاد کند و به این ترتیب، فعالیت خود را فراتر از یک خودروساز معمولی گسترش دهد.
در همین مسیر، نرم‌افزار و فناوری‌های مرتبط با خودرو نیز اهمیت بیشتری پیدا کردند. خودروهای تسلا به‌تدریج بیش از گذشته به سیستم‌های نرم‌افزاری، ارتباطات و قابلیت‌های هوشمند متکی شدند؛ رویکردی که این شرکت را از بسیاری از الگوهای سنتی صنعت خودرو جدا کرد.
داستان تسلا در واقع از یک خودرو شروع شد، اما به پروژه‌ای بسیار بزرگ‌تر رسید. تسلا امروز دیگر همان شرکت کوچک ابتدای دهه ۲۰۰۰ نیست و فعالیت آن خودروهای برقی، محصولات ذخیره‌سازی انرژی و فناوری‌های مرتبط با خودرو را دربرمی‌گیرد. در سال ۲۰۲۶ نیز مدل 3 و مدل Y همچنان در سبد محصولات شرکت قرار دارند و تسلا همزمان توسعه محصولات و فناوری‌های جدید خود را دنبال می‌کند.